หน้าปากทางเข้าหุบเขา
ติงเยี่ยนเดินกลับไปที่แนวเครื่องกีดขวาง ยกดาบพาดบ่า
ดาบที่กำลังเลื่อนขั้นยังคงสูบพลังชีวิตและจิตวิญญาณของเขาทีละอึก หลังฟันไปสี่ครั้งก็สูบไปไม่น้อย
เขายืนนิ่งอยู่สองอึดใจ ก่อนข่มความรู้สึกโหวงว่างในร่องกระดูกให้สงบลง
เขาเงยหน้ามองชายร่างสูงที่ยังยืนนิ่งแข็งทื่อ
“รื้อเสร็จแล้ว”
“ไปบอกคนข้างบนของพวกคุณด้วย... ที่นี่ไม่เหลืออะไรแล้ว”
พูดจบ ติงเยี่ยนก็เลือกออกจากเกมทันที
เมื่อฝุ่นควันจางลง
บนพื้นที่ราบผืนนั้นก็ไม่เหลือเงาของติงเยี่ยนแล้ว
ที่ปากทางเข้าหุบเขา คนของกิลด์เทพกระบี่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เหล่าทหารยามเฝ้าแนวเครื่องกีดขวางที่ถูกแรงสั่นสะเทือนจนเอียง ทุกคนสวมเกราะดำ ถือทวนดำ และเงียบกริบ
“พวกคุณ!”
เสียงตวาดอย่างเดือดดาลทำลายความเงียบลง
ทหารยามร่างสูงก้าวฉับ ๆ มาหยุดตรงหน้าประธานกิลด์ ไม่รู้ว่าเอาหมวกเกราะไปยัดไว้ที่ไหน ใบหน้าแดงก่ำไปหมด
“เขาเป็นใคร?!”
“ที่นี่เป็นเขตของทางการ! ใครอนุญาตให้เขาทำแบบนี้?!”
ประธานกิลด์หันมามองเขา สีหน้าไร้อารมณ์
มองอยู่นานถึงสองสามอึดใจ
“เขาเป็นใคร คุณก็ไปถามทางการเองสิ”
“ส่วนใครอนุญาตให้เขาทำแบบนั้น...”
ประธานกิลด์หยุดไปครู่หนึ่ง
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“บางทีอาจอารมณ์ไม่ดีก็ได้”
ชายร่างสูงถูกคำพูดนั้นอุดปากจนยืนนิ่ง อกกระเพื่อมขึ้นลง แต่ผ่านไปนานก็ยังเค้นคำพูดออกมาไม่ได้สักคำ
ประธานกิลด์คร้านจะมองเขาต่อ
เขาหันไปมองกระบี่ใจ
“ไปกัน กลับฐานก่อน”