ในห้องถ่ายทอดสด เงียบไปชั่วอึดใจ
จากนั้นข้อความในช่องแชตก็ระเบิดพรั่งพรู
“??? เอาดาบปีศาจไปถล่มสำนักเนี่ยนะ??”
“บริการส่งดาบปีศาจ ส่งถึงที่ ไม่มีพลาด (หน้าหมา)”
“ได้คอนเทนต์สุด ๆ!! ต้องไปแล้ว!!”
“แค้นอารามกระดูกขาว! แล้วยังเส้นสีม่วงนั่นอีก! จำได้หมด!”
“จัดการพวกมัน!!”
ติงเยี่ยนแสยะยิ้ม
“ยังไงชีวิตนี้ก็ทิ้งไว้ที่นี่ไปสามรอบแล้ว”
“รอบที่สี่ก็ไม่เห็นเป็นไร”
“แค้นนี้ พวกเราต้องชำระแน่”
เขายกข้อมือขึ้น
แถวข้อความสีแดงคล้ำในช่องพิกัดยังสว่างอยู่
【พิกัดแห่งความตาย: หุบเขาแห้งแล้ง】
ความคิดแล่นลงไป
แท่นหินอยู่ตรงหน้าเขา
รวมถึงกองเลือดของตัวเขาเองที่ยังอยู่ตรงจุดเดิม
คราวนี้ติงเยี่ยนเอื้อมมือคว้าด้ามดาบทันที
ตัวอักษรสีทองหม่นปรากฏขึ้น
ยังคงเป็นตัวเลือกสองบรรทัดเดิม
เขาไม่แม้แต่จะมองให้ละเอียด
ความคิดกดลงไปที่บรรทัดที่สอง
“มาร”
คำเดียวปรากฏขึ้น
เงาแสงดาบที่ลอยค้างอยู่เหนือหุบเขามาครึ่งค่อนวันแตกสลายอย่างไร้เสียง
แหลกเป็นละอองแสงโปรยปรายลงมา ตกลงบนพื้นดินเหลืองแห้ง แล้วหายไป
ลำแสงสีทองหม่นสายหนึ่งไต่จากแท่นหินขึ้นสู่ตัวดาบ
เลื้อยวนขึ้นไปตามสันดาบทีละรอบ ทีละรอบ
ร่างของติงเยี่ยนอ่อนยวบลงทันที ความว่างเปล่าแผ่ซ่านไปถึงกระดูก
พลังชีวิตและจิตวิญญาณราวกับเขื่อนเปิด น้ำไหลทะลักออกไปไม่หยุด
เข่าอ่อนจนเกือบฟุบลงบนแท่นหิน
สายตาพร่ามืดเป็นระลอก
เขากัดฟัน ความคิดขยับ แล้วคลังเก็บของก็เปิดออก
หินไขกระดูกเรืองแสงสองก้อนตกลงบนฝ่ามือ
เขายัดเข้าปากโดยไม่คิด
กร๊อบ
เศษหินถูกกลืนลงไป ไอร้อนสายหนึ่งระเบิดตูมขึ้นจากท้อง แล้วพุ่งทะลวงไปตามแขนขาและทั่วร่าง