ภายในหุบเขา กลิ่นอายนั้นกลับมาแล้ว
ตรงจุดที่มีคนตายเมื่อครู่ กลิ่นอายของคนผู้นั้นกลับมา พร้อมกับพลังชีวิตที่ถูกฟันจนหมดสิ้นเมื่อครู่ กลับมาอย่างครบถ้วน
ชายชราหันขวับ
“เป็นไปไม่ได้”
“เขาตายไปแล้วชัด ๆ”
“ข้าเห็นกับตาว่าพลังชีวิตขาดสะบั้นไปแล้ว ทำไมถึง...”
มือที่จับไม้เท้าค่อย ๆ กำแน่นขึ้นทีละน้อย
พลันเขาก็นึกถึงคำพูดที่ติงเยี่ยนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ขณะยืนอยู่หน้ากองหิน
เกิดข้าเป็นอมตะขึ้นมาล่ะ
ในดวงตาขุ่นมัวของชายชรา มีบางอย่างค่อย ๆ ลุกโชนขึ้น
“บางที...”
“คราวนี้อาจชิงดาบปีศาจมาได้จริง ๆ”
เขาก้าวเข้าไปในหุบเขาอีกหลายก้าว สายตาจับจ้องแท่นหินที่ก้นหุบเขา
แสงสีขาวสลายไป
ติงเยี่ยนยืนอยู่ในหุบเขา ณ จุดที่ตัวเองเพิ่งตายไปเมื่อครู่
เขาไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
แท่นหินอยู่ห่างจากเขาไปเกิน 100 เมตร
สายลมในหุบเขาพัดผ่านใบหน้า
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คมดาบไม่ได้ฟาดมา
เขายืนนิ่งอยู่นานกว่าสิบลมหายใจ ทั่วร่างไม่มีแม้แต่แผลใหม่สักรอย
ดวงตาของติงเยี่ยนค่อย ๆ สว่างขึ้น
“ทุกคน”
เขากดเสียงต่ำ แต่เสียงกลับสั่นเครือ
“เห็นชัดหรือยัง? ฉันยืนนิ่ง ๆ แล้วมันไม่ฟันฉัน”
“ดาบปีศาจเล่มนี้โจมตีโดยอาศัยระยะทางจริง ๆ”
“ปากหุบเขาอยู่ห่างจากมันกว่า 200 เมตร มันเลยฟันซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
“ตอนนี้ฉันอยู่ห่างมันแค่ 100 เมตร”
เขาลองก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
ฉัวะ
คมดาบวูบหนึ่งเฉียดผ่านข้างหูเขาไป
เบาเหมือนตอนอยู่ตรงปากหุบเขาไม่มีผิด
ติงเยี่ยนฉีกยิ้มกว้าง
“เห็นไหม”
“เบาเท่าเดิม”
“มันสนแค่ระยะ ไม่สนอย่างอื่น”
เขาย่อตัว ตั้งหลักให้มั่น
“พี่น้อง ลุยกัน”
“ประหยัดไปได้ 200 เมตร ที่เหลือ 100 เมตรนี้ค่อย ๆ เดินไปทีละก้าว”