ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลง ความคิดเดียวที่เหลืออยู่ในหัวของติงเยี่ยนคือ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเลือกข้อสอง แต่สามสิบวันมันนานเกินไป กลางคืนยิ่งยาวนานก็ยิ่งมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น เขาไม่อยากรอแม้แต่วินาทีเดียวกับความแปรปรวนในภูเขาลูกนี้
เลือกข้อหนึ่ง
วินาทีที่กดลง ความเย็นวาบตรงท้ายทอยซึ่งแนบติดอยู่กับเขาก็เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบตัดฉับ ก่อนจะไหลวูบลงไปตามแนวสันหลัง
ปลายนิ้ว ข้อมือ และขาทั้งสองข้างกลับมาทำตามคำสั่งของเขาทีละนิ้ว ความแข็งทื่อราวกับร่างกายถูกคนอื่นยึดครองหายไปจนหมดสิ้น
เส้นสีแดงเล็ก ๆ เส้นหนึ่งเลื้อยออกมาจากคอเสื้อด้านหลังของเขา
ลำแสงสีทองหม่นเส้นเล็กที่มีเพียงติงเยี่ยนมองเห็น ห้อยลงมาจากอากาศว่างเปล่าแล้วพันรัดเงาสีแดงเส้นนั้นเอาไว้ เส้นสีแดงดิ้นพล่านอยู่ข้างใน ยิ่งพันก็ยิ่งแน่น ไม่กี่อึดใจต่อมาก็หยุดนิ่ง
แมลงทั้งตัวกลายเป็นรังไหมแสงสีทองหม่นขนาดเท่าเล็บมือ
【ต้นอ่อนหญ้าจือหลิน: กำลังเลื่อนขั้น เป้าหมาย【ควบคุมต้นอ่อน】 เหลือเวลา 239:59:47】
ติงเยี่ยนชะงักไปสองวินาที ก่อนความยินดีอย่างบ้าคลั่งจะทะลักขึ้นมาอย่างเชื่องช้า
สำเร็จแล้ว
ทัศนวิสัยเลื่อนขั้นใช้ได้ผลกับสิ่งมีชีวิตเช่นกัน แถมแค่กดลงไป เหยื่อก็ถูกจับได้คาที่ ไม่มีทางหนีรอด
ถัดมา ความหิวโหยรุนแรงจนชวนให้ใจหายก็พลุ่งขึ้นมาจากท้อง
ติงเยี่ยนรีบเก็บรังไหมแสงใส่กระเป๋า
เขาหยิบแท่งพลังงานแท่งสุดท้ายในเป้ขึ้นมา ฉีกซองแล้วอัดเข้าปากทันที
รสหวานข้นเลี่ยนละลายบนปลายลิ้น ความอ่อนแรงราวกับถูกสูบจนหมดค่อย ๆ ทุเลาลง สมองกลับมาแจ่มใสอีกครั้ง
เขาหอบหายใจจนเป็นปกติแล้วจึงเงยหน้า มองสภาพรอบตัวให้ชัด
ริมสระน้ำ นักปรุงยาเฉินคุกเข่าข้างหนึ่ง มือหนึ่งกดลูกกวางสีขาวราวหิมะขนาดเท่าฝ่ามือไว้แน่น ส่วนปืนพกในมืออีกข้างจ่ออยู่ที่หัวของมัน
สมาชิกกลุ่มรุ่งโรจน์ที่เหลืออีกเจ็ดคนยืนกระจายอยู่รอบ ๆ ปากกระบอกปืนทุกกระบอกหันเล็งไปยังนักปรุงยาเฉินพร้อมกัน