ลึกเข้าไปในซากปรักหักพัง กำแพงที่พังทลายทอดยาวมาจนสุด
ร่างในชุดนักพรตสีเทาเก่าคร่ำยืนอยู่บนฐานหินที่เหลือเพียงครึ่งเดียวของวิหารใหญ่ ดูราวกับท่อนไม้เก่าแห้งกรัง
นักพรตคูหรงรออยู่ที่นั่นนานแล้ว
ติงเยี่ยนประคองมู่มู่เดินเข้าไป ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก
นักพรตชราก็ลืมตาที่หรี่ปรือขึ้น
สายตาของเขามองข้ามติงเยี่ยน ไปหยุดอยู่บนตัวมู่มู่
เขากวาดมองตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงรอยสีเทาดำที่ลามออกมาจากลำคอ ไล่ดูตั้งแต่บนลงล่าง
เพียงครั้งเดียว
“วิญญาณแห้งขอด”
เขาละสายตา น้ำเสียงแหบแห้งและเชื่องช้า
“ไม่เกินสามวัน ร่างกายก็จะเสื่อมสลายจนสิ้นใจ”
สามวัน
มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของติงเยี่ยนกำแน่น ก่อนจะค่อย ๆ คลายออก
มู่มู่ยืนอยู่ข้างเขา ท่าทางกลับสงบนิ่ง
เธอรู้อยู่แก่ใจมานานแล้ว เพียงแต่วันนี้มีคนบอกออกมาตรง ๆ ว่าเหลือเวลาเท่าไร
“เรื่องที่รับปากคุณไว้ ผมจะทำ”
ติงเยี่ยนเอ่ย “ช่วยเธอก่อน”
“คุณรับปากเขาเรื่องอะไรไว้?” มู่มู่คว้ามือติงเยี่ยนไว้ทันที
มือนั้นเย็นเฉียบ แต่บีบแน่นมาก
ติงเยี่ยนส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรหรอก”
คนหนุ่มสาวทั้งสองจับมือกัน คนหนึ่งซักถาม อีกคนไม่ยอมตอบ
นักพรตคูหรงมองภาพตรงหน้า แม้แต่เปลือกตาก็คร้านจะยกขึ้น
เขามองไม่เห็นความน่าสนใจในความรักของคู่หนุ่มสาวเลยสักนิด
ชายแขนเสื้อสะบัดวูบ
ติงเยี่ยนกับมู่มู่รู้สึกเพียงว่าดวงดาวเคลื่อนคล้อย ฟ้าดินหมุนคว้าง กำแพงพังและเศษกระเบื้องตรงหน้ากลายเป็นเส้นยาว ๆ