ความคิดของติงเยี่ยนคว้าร่างเงาดำที่ถูกผนึกไว้แน่น ราวกับลากหมาตายตัวหนึ่ง ก่อนโยนเข้าไปในเขตแดนภายใน
แสงเพลิงจากดวงตะวันพลันแผ่กระจายออก
กลืนกินมันเข้าไปแล้ว แต่เมื่อติงเยี่ยนยกเลิกการเลื่อนขั้น เงาสีทองสายหนึ่งกลับดิ้นรนอยู่ภายในดวงตะวัน พยายามพุ่งออกมา
ภายในวิหาร นิ้วที่กำลังนับลูกประคำของพระอาจารย์ฝานเทียนหยุดชะงัก
เขาจ้องร่างที่นั่งขัดสมาธิอยู่นานมาก
“เขาบ้าคลั่งยิ่งกว่าพวกเราเสียอีก”
“ในอดีตรากวิญญาณสลายหายไป พวกเราจนปัญญา ทำได้เพียงแก้ไขเคล็ดวิชา ใช้มารเป็นรากฐาน ถึงได้สร้างแดนมรรคในปัจจุบันขึ้นมา”
“แต่เขากลับ...”
“เขาคิดจะใช้สิ่งมีชีวิตเผ่ามารเป็นเชื้อเพลิงเสียอย่างนั้น”
น้ำเสียงของหลวงจีนชรานุ่มนวล คำพูดแต่ละคำดังก้องลงในวิหาร
“คูหรง คราวนี้คุณคาดการณ์ผิดแล้ว”
“เขาไม่ได้เลือกเคล็ดวิชาของคุณนี่”
นักพรตคูหรงเงียบงัน
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตัวเองคาดการณ์ผิด
แต่เขาไม่ได้รู้สึกเสียเปรียบแม้แต่น้อย
ตอนนี้เขาแค่อยากยืนยันเรื่องหนึ่งให้แน่ใจ
รากแห่งผืนพิภพจะฟื้นคืนชีพได้หรือไม่
กลางวิหาร ภายในร่างของติงเยี่ยน เสียงกรีดร้องดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เสียงนั้นทั้งแหลมทั้งบาดหู แฝงไอมารชวนขนหัวลุก
หลวงจีนชราหลับตาลง เปล่งพระนามพระพุทธเจ้าเพื่อข่มคลื่นอารมณ์ในใจ
พระอาจารย์ฝานเทียนก้มสายตาลง
นักพรตคูหรงไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
ภายในเขตแดนภายใน
ในส่วนลึกที่สุดของดวงตะวัน เงาดำก้อนหนึ่งถูกเปลวเพลิงกัดรั้งไว้อย่างแน่นหนา
ไฟเผาไปชั้นหนึ่ง มันก็หลุดลอกไปชั้นหนึ่ง ยิ่งมันดิ้นรน เปลวเพลิงก็ยิ่งลุกโชน