ติงเยี่ยนลนลานปีนออกมาจากแคปซูลเกม แล้วยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ชั่วขณะนั้นกลับทำอะไรไม่ถูก
“ใครพาผมมาที่นี่?”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
มู่มู่ส่ายหน้า
“แต่ได้ยินชายร่างอ้วนบอกว่า ตอนเขาไปถึง บ้านของคุณถูกทหารล้อมไว้แล้ว จากนั้นคุณก็ถูกส่งมาที่นี่”
“ทหาร...”
ติงเยี่ยนพึมพำกับตัวเอง
“ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ”
เขาส่ายหน้า สลัดความคิดเหล่านั้นทิ้ง แล้วก้าวไปทางเตียง
ทันทีที่ลุกขึ้น เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
ร่างกายของตัวเอง...
ฝ่าเท้าแตะพื้นอย่างเงียบกริบ ไม่มีเสียงแม้แต่นิดเดียว
เขายกมือขึ้น กำทั้งห้านิ้วเป็นหมัด สัมผัสได้ถึงพลังที่ขดตัวอยู่ในเนื้อหนัง ราวกับกระดูกและกล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาเพียงบิดนิดเดียวก็หักเหล็กเส้นได้
ไม่ใช่แค่พละกำลังเท่านั้น
สภาพจิตใจก็เช่นกัน
เมื่อสายตากวาดผ่าน รายละเอียดทุกอย่างในห้องก็ชัดเจนเสียจนไม่มีอะไรเล็ดลอดไปได้ ทั้งตัวเลขที่กระโดดอยู่บนเครื่องเฝ้าติดตามสัญญาณชีพ ฝุ่นละเอียดที่ลอยอยู่ตามรอยพับของผ้าม่าน แม้แต่เสียงเบา ๆ ตอนพานท้ายปืนของทหารสองนายที่เปลี่ยนเวรกันอยู่นอกประตูกระทบวงกบ เขาก็ได้ยินอย่างชัดเจน
ที่สำคัญกว่านั้นคือ...
ในหัวของเขามีกลุ่มแสงลอยอยู่
มันเลือนราง ไม่จ้าแสบตา ลอยนิ่งอยู่ในส่วนลึกของจิตสำนึก ราวกับดวงตะวัน ความอบอุ่นสายแล้วสายเล่าค่อย ๆ ไหลออกมาจากตรงนั้น
หัวใจของติงเยี่ยนเต้นเร็วขึ้นครึ่งจังหวะ
ตะวันสวรรค์
ดวงตะวันใหญ่ที่อยู่ในตันเถียนในเกม กลับตามออกมาด้วย และมาปรากฏในโลกจริง
เขาเผลอชักนำพลังนี้ออกมา