ภายในวิหารกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
ติงเยี่ยนได้ยินทุกคำที่พูดกัน ไม่มีตกหล่นแม้แต่คำเดียว
เขาไม่พูดอะไร
เรื่องรากวิญญาณอะไรนั่น ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาคิด
การเลื่อนขั้นแต่ละอย่างสำเร็จต่อเนื่องกัน
ขาแยกศิลาจารึกสำเร็จแล้ว คนกับทวนเป็นหนึ่งเดียวสำเร็จแล้ว คัมภีร์ร้อยตำรับเสินหนงสำเร็จแล้ว
หมื่นคลื่นคืนสมุทรเลื่อนขั้นเป็นกุยซวีแล้ว
ทะเลสีเทาขุ่นผืนหนึ่งในตันเถียนสงบนิ่งอยู่ใต้ผิวน้ำ เบื้องล่างมืดสนิทราวกับทะเลลึก มองลงไปสุดลูกหูลูกตา
ค่าสถานะทั้งสี่เพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
พละกำลัง ความว่องไว ร่างกาย และจิตวิญญาณ ตัวเลขในทั้งสี่ช่องกระโดดเพิ่มขึ้นไม่หยุด จนท้ายที่สุดติงเยี่ยนก็ขี้เกียจจะมองแล้ว
มีเพียง【ตะวันสวรรค์】ที่ยังสว่างอยู่
ยิ่งเวลาผ่านไป การลดลงก็ยิ่งช้าลง
เวลาที่ต้องใช้ในการเลื่อนขั้นนานเกินกว่าที่ติงเยี่ยนจะคาดคิด
ระหว่างนั้น พลังพุทธของพระอาวุโสทั้งสี่ก็หมดเกลี้ยง
พระอาวุโสทั้งสี่ลุกจากเบาะรองนั่ง ถอยออกมา ใบหน้าซีดขาว พวกเขามองนักพรตคูหรงแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร
นักพรตคูหรง ชายชุดดำ และเงาร่างสองสายที่เหยียบเปลวไฟมาถึง ผลัดเวรกันสะกดเมล็ดมรรคนั้นไว้
หิมะด้านนอกวิหารตกไปสองระลอก ละลายไปสองครั้ง
บนพื้นอิฐสีเขียวรอบเบาะรองนั่งภายในวิหาร มีรอยไหม้ดำเป็นวง ลึกขึ้นทุกวัน
วันหนึ่ง
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ส่งมาจากภายในร่างของติงเยี่ยน
มันทั้งมืดหม่นและเย็นเยียบ ลอยขึ้นมาจากส่วนลึกที่สุดของตันเถียน
「มนุษย์」
「ปล่อยฉัน」
「แล้วฉันจะไม่ทรมานแกอีก」
ติงเยี่ยนหัวเราะ
เขามองตัวเลขทั้งสี่ช่องบนหน้าต่างสถานะที่พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ก่อนเหลือบมองเวลานับถอยหลังที่ใกล้หมด