บนทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ดวงตะวันคล้อยต่ำลงไปอยู่หลังสันเนินทรายแล้ว
ร่างมหึมาร่างหนึ่งเดินนำอยู่ข้างหน้า
เกราะหุ้มร่างสูงเกือบ 3 เมตร เพียงก้าวเดียวก็ยาวเท่ากับสามก้าวของคนทั่วไป
แสงอาทิตย์ยามเย็นตกกระทบบนเกราะ สีเทาอมเขียวของมันสะท้อนแสงเย็นเยียบ สิ่งที่สร้างขึ้นเมื่อ 300,000 ปีก่อนนี้ยามเดินกลับไร้เสียงยิ่งกว่าลมพัดหอบเม็ดทราย
ด้านหลังเขามีร่างสามร่างตามมา
พยัคฆ์คำรามฟ้าเดินอยู่ทางซ้าย ดาบเหล็กเล่มหนาหนักแนบอยู่บนหลัง หมีแยกปฐพีถือกระบี่เล่มยักษ์เดินตามหลัง ส่วนเหยี่ยวสวรรค์บินต่ำเฉียดผืนทราย กึ่งบินกึ่งเดิน
อสูรจักรกลทั้งสามตัวสูงกว่าสองเมตร แผ่นเกราะฉาบด้วยแสงอาทิตย์สีส้มแดง เงาของพวกมันทอดยาวไปบนผืนทราย
ร่างทั้งสี่มุ่งหน้าไปทางที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า เดินไปอย่างไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า
ก่อนออกเดินทาง ชายร่างอ้วนเคยถามเขาว่าควรเรียกอย่างไร
เขาตอบเพียงสองคำ
หยุนอิ่น
เวลานี้ เสียงของชายร่างอ้วนดังออกมาจากแผงอกของพยัคฆ์คำรามฟ้า
“ลุง จะไปไหนกันแน่เนี่ย? พวกเราเดินกันมาหลายชั่วโมงแล้วนะ”
ร่างที่เดินนำอยู่ไม่ได้หันกลับมา
หมีแยกปฐพีที่อยู่ข้าง ๆ รับคำต่อ
“ใช่เลย ฟ้าจะมืดแล้วนะ”
“ฉันเตรียมตัวจะนอนอยู่แล้วเนี่ย”
หยุนอิ่นเงยหน้ามองท้องฟ้า
ดวงอาทิตย์จวนแตะสันเนินทราย ขอบฟ้าถูกย้อมเป็นสีส้มแดง ส่วนทางตะวันออกมืดลงจนกลายเป็นสีเทาอมฟ้าแล้ว
เขาถอนหายใจ
“พวกนายพูดกันเยอะจริง ๆ”
“เงียบกันสักพักได้ไหม”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน พักกันหน่อย”
พูดจบ เขาก็กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วเดินไปยังเนินทรายที่มีลาดบังลมอยู่ด้านข้าง หลังเนินทรายเป็นที่กำบังลม ลาดด้านล่างมีพื้นราบอยู่พอดี เหมาะสำหรับพักแรม