หยุนอิ่นเงยหน้าขึ้น มองผืนฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
“ได้ยินมาว่า ในตอนนั้นแม้แต่มารที่แข็งแกร่งถึงขีดสุดก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้เขตที่เทียนเคอตั้งอยู่”
ใต้แสงตะเกียง ทุกอย่างเงียบไปชั่วขณะ
ในหม้อเดือดปุด ๆ
หมีแยกปฐพีเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน ในปากยังคาบแร่ที่เคี้ยวไม่หมดอยู่ครึ่งก้อน
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ?”
“ชนะไหม?”
หยุนอิ่นละสายตากลับมา
“ชนะ”
“ผีอิเล็กทรอนิกส์บุกแทรกซึมสิ่งของอัจฉริยะได้ทุกชนิด”
“แต่บุกเข้าไปในใจคนไม่ได้”
“ความเชื่อมั่นไม่ใช่สิ่งอัจฉริยะ และไม่มีประตูให้มันบุกเข้าไป”
“ชาวเทียนเคอฝึกพลังจิตแห่งสวรรค์กันทีละคน เท่ากับแยกอารยธรรมทั้งหมดออกจากระบบอัจฉริยะ”
“ผีไร้ร่างตนหนึ่ง สุดท้ายก็ถูกชาวเทียนเคอผนึกไว้ด้วยวัสดุที่สร้างจากพลังจิตแห่งสวรรค์”
หยุนอิ่นยกมือเกราะขึ้น กดลงบนผืนทรายใต้เท้าเบา ๆ
“ส่วนหอคอยสีขาวที่พวกคุณเห็นก่อนหน้านี้”
“หอคอยก็คือคุก”
ทั้งสามคนไม่มีใครพูดอะไร
ลมพัดเปลวไฟจากตะเกียงให้ไหววูบ
ผีผีหลงกำถ้วยไว้ กดเสียงลงต่ำ
“งั้นเคล็ดวิชาที่พวกเราได้มา—เคล็ดจิตสวรรค์”
“ไม่ใช่รางวัลอะไรทั้งนั้น”
หยุนอิ่นมองเขาแวบหนึ่ง
“เป็นโล่ใบสุดท้ายที่ชาวเทียนเคอทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลัง”
“เพื่อป้องกันไม่ให้ไม่มีใครขัดขวางมันได้ หากผีอิเล็กทรอนิกส์หลุดหนีออกไป”
ตรงขอบเงาตะเกียง ดวงตาพยัคฆ์ของพยัคฆ์คำรามฟ้าสว่างวาบขึ้นสองครั้ง
มันเงียบมาตลอด
ตอนนี้มันจึงเอ่ยปากขึ้น
“แล้วทำไมผีอิเล็กทรอนิกส์ถึงบอกว่าฉันเปิดการสืบทอดไม่ได้ สุดท้ายต้องใช้เลือดมนุษย์ถึงจะเปิดได้?”