“รบกวนหน่อยนะ” พอได้ยินคำว่า “รบกวน” ฉินเส้าหยูก็หลังตรงพรึ่บทันที
“ท่านผู้อาวุโสเชิญพูดได้เลย! ขอแค่เป็นสิ่งที่ตระกูลฉินช่วยได้ ต่อให้ต้องขายหม้อขายไห ผมก็จะหามาให้!”
“ลองดูก่อนค่อยว่ากัน”
ฉินเส้าหยูเดินนำ พาอีกฝ่ายไปยังห้องรับรอง
ด้านนอกห้องรับรอง ผู้อาวุโสสูงสุดฉินยืนรออยู่หน้าประตูพร้อมไม้เท้าแล้ว ด้านหลังมีฉินเหลียนเอ๋อร์กับคนจากสายหลักอีกสิบกว่าคนยืนเรียงกันแน่นขนัด
เมื่อเห็นคนมาถึง ผู้อาวุโสสูงสุดยกมือผายไปยังที่นั่งประธานในห้อง
“เชิญครับ”
ติงเยี่ยนก็ไม่เกรงใจ
ในเมื่อรับปากเป็นที่พึ่งให้ตระกูลนี้แล้ว ที่นั่งนี้เขาก็นั่งได้อย่างเต็มภาคภูมิ
เขาเดินตรงไปนั่ง
ไหล่พลันเบาขึ้น ผีเสื้อกระพือปีกบินไปเกาะบนโต๊ะข้าง ๆ ปีกของมันขยับเปิดปิด แสงสีรุ้งสาดส่องไปครึ่งโต๊ะ
คนตระกูลฉินทั้งห้องจ้องมองไม่วางตา
บางคนอดไม่ได้ที่จะล้วงหยกที่พึ่งในอกออกมาคลำ ก่อนจะคลายมือออก
ตัวที่อยู่บนหยก กับตัวที่อยู่บนโต๊ะ เหมือนกันทุกประการ
ติงเยี่ยนไม่อยากเสียเวลา จึงเปิดประเด็นตรง ๆ
“ในมือของตระกูลฉิน มีต้นไม้หายากเป็นพิเศษไหม?”
“ต้นไม้?”
ทุกคนในห้องชะงักพร้อมกัน ต่างขมวดคิ้วครุ่นคิด
ตระกูลที่ทำมาหากินทางทะเลมาถามหาต้นไม้เนี่ยนะ?
ผู้อาวุโสสูงสุดฉินหันกลับไปมองฝูงชน
“คนรอง”
“นายดูแลบัญชีคลังของบ้านเรา มีไม้หายากอยู่เท่าไร?”
ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมเพรียวคนหนึ่งก้าวออกมาจากฝูงชน ประสานมือคารวะ
ปลายแขนเสื้อของเขามันวาวจากการสึก ดูก็รู้ว่าอยู่กับสมุดบัญชีมานาน
“เรียนคุณพ่อ ในคลังมีไม้ 453 ชนิดครับ”