ติงเยี่ยนยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็หมุนตัวเงียบ ๆ แล้วเดินไปทางประตู
“โตขนาดนี้แล้ว ยังจะอายอีกเหรอ”
เสียงของมู่มู่ดังไล่ตามมาจากด้านหลัง
“บอกอะไรให้ฟังอย่างหนึ่งนะ พ่อเตรียมให้ฉันออกจากโรงพยาบาล แล้วย้ายไปอยู่ห้องข้าง ๆ นายแล้ว”
“นายมีปัญหาอะไรไหม”
ติงเยี่ยนหันกลับมาทันที
“แบบนั้นได้ยังไง!”
“ร่างกายเธอยังไม่กลับมาเป็นปกติ อยู่โรงพยาบาลต่อย่อมดีกว่าอยู่แล้ว”
“แต่ถ้าฉันอยู่โรงพยาบาล แล้วเกิดปัญหาขึ้น นายจะออกมาได้เหรอ”
ติงเยี่ยนชะงักไปทันที
ก็จริง
ถูกห้ามออกจากบ้านเป็นเวลาหนึ่งปี
เขาถูกกักไว้ในบ้านของตัวเอง หากเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ เขาก็ออกจากประตูบานนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
ภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบไปหลายอึดใจ
“...เมื่อไหร่ล่ะ”
“ตอนนี้เลยสิ!”
ดวงตาของมู่มู่เป็นประกาย
“รอฉันก่อน ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บหนึ่ง”
พูดจบ เธอก็ก้มลงลากกระเป๋าใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง วางลงกับพื้นแล้วเปิดออก ก่อนก้มหน้าคุ้ยหาเสื้อผ้า
สายตาของติงเยี่ยนกวาดผ่านเสื้อผ้าที่พับเรียงอย่างเป็นระเบียบในกระเป๋าโดยไม่ได้ตั้งใจ
บนสุดมีชุดชั้นในสองสามชิ้นพับวางไว้อย่างเรียบร้อย
เขาหันหลังให้เงียบ ๆ
มู่มู่สังเกตเห็นท่าทางนั้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ขั้นตอนออกจากโรงพยาบาลเสร็จอย่างรวดเร็ว
ทั้งคู่ไม่มีข้าวของให้เก็บมากนัก
ของทั้งหมดที่ติงเยี่ยนมีอยู่ก็มีแค่ถุงหิ้วไม่กี่ใบ ส่วนสัมภาระของมู่มู่มีคนย้ายไปที่พักใหม่ให้ตั้งแต่วันก่อนแล้ว