หลวงจีนชราหยุดยืนริมสระ ก่อนหันกลับมามองมู่มู่
สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงรอยสีเทาดำที่โผล่พ้นคอเสื้อของเธอครู่หนึ่ง
จากนั้นก็มองไปทางติงเยี่ยน
“อาการของเธอ มีเพียงพลังแห่งกุศลในบัวร้อยบุปผาเท่านั้นที่ช่วยบรรเทาได้”
“แต่บัวร้อยบุปผาเป็นสมบัติคุ้มวัดของอาตมา”
“จะนำออกมาใช้ส่งเดชไม่ได้”
“เพราะอย่างนั้น...”
“เขาตอบตกลงแล้ว...”
แขนเสื้อสีเทายกขึ้น
นักพรตคูหรงไม่มีความอดทนพอจะปล่อยให้อีกฝ่ายพูดจนจบด้วยซ้ำ
“เขาตอบตกลงแล้ว”
“ขอแค่คุณลงมือกดอาการของเด็กคนนี้ไว้ เขาก็ยินดีรับเมล็ดมรรคไป”
คำพูดของหลวงจีนชราถูกตัดขาดกลางคัน
เขาลูบเครายาว มองติงเยี่ยนโดยไม่สนใจคูหรง
ติงเยี่ยนเข้าใจแล้ว
เรื่องแบบนี้ ต่อให้คนอื่นพูดแทนเขาร้อยประโยคก็ไม่มีประโยชน์
สิ่งที่หลวงจีนชราต้องการฟัง คือคำว่า “ยินดี” จากปากเขาเอง
เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ประนมมือคำนับหลวงจีนชรา
“ผมยินดีวางรากฐานมรรค”
“ดี”
หลวงจีนชรายกมือขึ้น
กลางสระ บัวขาวดอกหนึ่งลอยขึ้นจากผิวน้ำ
หยาดน้ำกลิ้งอยู่บนกลีบดอก ลอยผ่านไอร้อนสีขาวโพลนมาทางนี้
ทันทีที่ตกลงบนฝ่ามือหลวงจีนชรา มันก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว จนเหลือขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ นอนนิ่งอยู่ในร่องฝ่ามือเหี่ยวย่นของเขา
เณรน้อยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อ้าปาก มองอาจารย์ของตนที มองมู่มู่ที แล้วกลืนคำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากกลับลงไป
หลวงจีนชราถือบัวดอกเล็ก เดินไปหามู่มู่
เขาจิ้มหน้าผากเธอเบา ๆ
ทันทีที่บัวดอกเล็กแตะผิว มันก็กลายเป็นแสงสีขาวสายหนึ่ง มุดเข้าไปข้างใน