ชายร่างอ้วนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “เมื่อครึ่งเดือนก่อน แดนมรรคก็แยกตัวจากเผ่ามนุษย์ไปอย่างกะทันหัน แล้วหันไปพัฒนาตามวิถีประหลาด”
หยุนอิ่นชะงักไปเล็กน้อยกับข่าวนี้ เขาเองก็ตกใจไม่น้อยที่ตัวตนทรงพลังอย่างแดนมรรคยังแยกตัวจากเผ่ามนุษย์
แต่หน้าที่ของเขามีแค่เฝ้าดูแล ‘ผีอิเล็กทรอนิกส์’ เท่านั้น
หยุนอิ่นถอนหายใจ ก่อนพูดต่อ
"แดนมรรคกดข่มปีศาจกับมารไว้ใต้ประตูสำนักมานานนับล้านปีแล้ว"
"ตราบใดที่ประตูสำนักแห่งนั้นไม่พังลง—"
"ปีศาจกับมารก็ออกมาไม่ได้"
“แต่จากที่นายเล่าเมื่อกี้ เรื่องยุ่งยากมีเป็นพรวนเลย ไม่น่าแปลกใจที่กลไกของจักรวรรดิจะทำงาน”
"ซิงฮั่น ก็คือจักรวรรดิของผม"
"และยังเป็นหนึ่งในเสาหลักด้วย"
"แต่ซิงฮั่นเน้นเทคโนโลยีเป็นหลัก—"
เสียงของหยุนอิ่นทุ้มลงเล็กน้อย
หูจิ้งจอกขยับหูเล็กน้อย
"เพราะงั้นซิงฮั่นถึงกลัวผีที่สุด"
"สุดท้ายก็ยอดเขาสายรุ้ง"
"จักรวรรดิเวทมนตร์"
"ได้ยินมาว่าความเชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์ของพวกเขาถึงขั้นสูงสุดแล้ว"
"จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิของพวกเขา—"
หยุนอิ่นหยุดไปครู่หนึ่ง
"ฝีมือไม่ด้อยไปกว่าพวกปีศาจกับมารเลย"
"เวทมนตร์เหรอ?" ชายร่างอ้วนเกาหัว
"แบบขี่ไม้กวาดแล้วเสกลูกไฟน่ะเหรอ?"
หยุนอิ่นมองเขาอยู่สองวินาที
ไม่ได้ตอบ
เหยี่ยวสวรรค์ร่อนลงจากโคมไฟ น้ำเสียงแหลมเล็ก พูดเนิบช้า
"แล้วตอนนี้ล่ะ"
"สามเสาหลักเหลืออยู่กี่แห่ง?"
หยุนอิ่นไม่ได้ตอบในทันที
ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มปรากฏแถบสีเทาขาว
เขาจ้องแถบสีเทาขาวนั้นอยู่นาน
"ก่อนผมจะหลับไป ฟ้าก็เริ่มถล่มแล้ว"
"พอตื่นขึ้นมา—"
"จักรวรรดิหายไปแล้ว ประวัติศาสตร์มนุษย์ก็หายไปด้วย"
“รวมกับที่เมื่อกี้บอกว่า ‘แดนมรรค’ แยกตัวจากเผ่ามนุษย์ ตอนนี้สามเสาหลักก็เหลือแค่ยอดเขาสายรุ้งแล้วสินะ?”