ช่วงที่ทุกอย่างหยุดนิ่ง ลมเป็นสิ่งแรกที่เคลื่อนไหว
เม็ดทรายไถลไปตามพื้น กวาดผ่านขอบรองเท้าบูต ผ่านสันดาบ ส่งเสียงแผ่วเบาเป็นชั้น
จากนั้น หูทั้งสองข้างของหูจิ้งจอกก็ขยับ
ขนปุยตรงปลายสั่นสองครั้ง ก่อนค่อย ๆ ลู่กลับทีละนิด จากที่ตั้งชันฟูขึ้น
เขาคลายมือที่กดอยู่บนมีดสั้น
“อ้วน”
เสียงแหบเล็กน้อย
ชายร่างอ้วนยังถือปืนจ่อไปทางที่สิ่งนั้นหายไปเมื่อครู่ ดวงตาไม่ขยับเลย
“อืม”
“เหมือนเราจะโดนหลอกเข้าแล้ว”
ชายร่างอ้วนค่อย ๆ หันมา
“ไม่ว่าจะเป็นเสียงระบบก่อนหน้านี้ หรือเสียงเมื่อกี้ อาจเป็นเสียงของ ‘ผีอิเล็กทรอนิกส์’ ตัวนั้นที่ส่งออกมาทั้งหมด”
เขายกมือชี้ไปยังแผ่นหินสีเทาขาวใต้เท้า
“ที่นี่ไม่มีระบบอะไรทั้งนั้น เป็นแค่กรงขัง”
ลมพัดทรายอีกระลอกผ่านปลายเท้าพวกเขา
หูจิ้งจอกกดเสียงให้เบาลง
“สิ่งที่เราปล่อยออกมา น่าจะเป็นผีจริง ๆ”
ปากของชายร่างอ้วนค่อย ๆ อ้าออก
เขาค้างอยู่อย่างนั้นสามลมหายใจ กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้
“หมายความว่า...”
เขาชี้ตัวเอง แล้วชี้ไปยังลานสีขาวว่างเปล่า
“ฉัน... ปล่อยผีออกมาตัวหนึ่งงั้นเหรอ?”
ทั้งสองคนหันขวับพร้อมกัน ราวกับนัดกันไว้
ชายร่างอ้วนหันไปทันที
“พยัคฆ์คำรามฟ้า!”
พยัคฆ์คำรามฟ้ายืนอยู่ข้างแผ่นหิน
ดาบเหล็กยังปักอยู่ในทราย มือข้างหนึ่งจับด้ามดาบไม่ปล่อย ตอนเสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อครู่ มันยกดาบขึ้นขวางไว้ข้างตัว และยังไม่ขยับมาจนถึงตอนนี้
“เกิดอะไรขึ้น?”
ชายร่างอ้วนเดินเข้าไปทีละก้าว
“แกไม่ได้บอกว่านี่เป็น... สถานที่สืบทอดของเทียนเคอเหรอ?”
เขาชี้ไปยังแผ่นหินสีเทาขาว
“แล้วทำไมถึงขังผีไว้ล่ะ?”
พยัคฆ์คำรามฟ้าไม่ได้ตอบทันที