ติงเยี่ยนหันหน้าไปมองมู่มู่
มู่มู่สบตาเขา
เธอพยักหน้าเบา ๆ ท่าทางแผ่วเบาแต่หนักแน่น
“ไปกันเถอะ”
หลวงจีนชราหันหลัง แล้วเดินนำทางไปก่อน
ทุกคนเดินลงจากเขาตามบันไดหิน หมอกไอร้อนค่อย ๆ จางลงทีละชั้น เสียงกระดิ่งทองแดงดังมาจากทางวิหารเป็นระยะ
เดินไปได้ช่วงหนึ่ง ในที่สุดติงเยี่ยนก็อดถามไม่ได้
“ทั้งสองท่านครับ”
เขามองนักบวชหนึ่งรูปกับนักพรตหนึ่งคนที่เดินเคียงกันอยู่ข้างหน้า
“คำถามนี้คาใจผมมาตั้งแต่วันที่เข้ามาในแดนมรรคแล้ว”
“พวกคุณยอมจ่ายราคามหาศาล เพียงเพื่อให้ผมสืบทอดเมล็ดมรรค”
“ตกลงว่าทำไมครับ?”
ฝีเท้าบนบันไดหินชะงักไปครึ่งจังหวะ
มู่มู่หันมามอง
อีกด้านหนึ่ง หมิงฉือเขย่งปลายเท้า หูผึ่งขึ้นอย่างเงียบ ๆ
นักพรตคูหรงไม่พูดอะไร
แม้แต่ฝีเท้าก็ไม่สะดุด เปลือกตาหรี่ปรือ คล้ายคำถามนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย
คนที่เอ่ยปากคือหลวงจีนชรา
“ผู้มีบุญทราบหรือไม่ว่า เมื่อหนึ่งล้านปีก่อน แดนมรรคมีชื่อเรียกว่าอะไร?”
ติงเยี่ยนส่ายหน้า
“แดนมรรคในอดีตถูกเรียกว่า ‘พันธมิตรสวรรค์’”
“ครั้งนั้น พันธมิตรสวรรค์รวบรวมอารยธรรมบำเพ็ญเพียรที่รุ่งเรืองที่สุดทั่วทั้งทวีปตลอดหนึ่งล้านปี”
“ยอดฝีมือมีมากมายดุจเมฆา เพียงผู้บำเพ็ญขั้นมหายานก็มีหลายสิบคน”
“พันธมิตรสวรรค์ในยุคนั้นกดข่มทั่วทั้งทวีป ปีศาจและมารสูญสิ้น ผีสางไม่กล้าโผล่หัว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสียงของหลวงจีนชราก็หนักอึ้งลง
“แต่เกิดเหตุไม่คาดฝัน รากแห่งผืนพิภพถูกทำลาย รากวิญญาณจึงไม่อาจกำเนิดขึ้นจากร่างมนุษย์ได้อีก”
“ขณะเดียวกัน เพลิงสวรรค์วิญญาณกับต้นแม่ทะเลมรกตก็หายสาบสูญไป”