บทที่ 8 ระเบิดถล่ม
หงอู่ได้ยินดังนั้นก็ผงกคางไปทางลูกทีมคนหนึ่งที่อยู่ข้างกาย
“นาย ลงไปดูหน่อย”
ลูกทีมคนนั้นไม่พูดอะไรให้มากความ ถอดอุปกรณ์ส่งให้เพื่อนร่วมทีมทันที สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกระโดดลงน้ำไปตรง ๆ
สายน้ำกระเซ็นขึ้นมา เขาดำดิ่งลงไปเรื่อย ๆ
1 เมตร 3 เมตร 5 เมตร สีเขียวของน้ำในสระยิ่งเข้มขึ้น แสงจากฟ้าส่องลอดลงมาจากเหนือศีรษะ สะท้อนเป็นประกายระยิบระยับ
เมื่อดำลงไปถึงความลึก 10 เมตร เขาก็มองเห็น
ผนังหินก้นสระมีโพรงสีดำมืดอยู่มุมหนึ่ง ตรงมุมปากโพรงมีกลุ่มสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ คล้ายภูตซ่อนอยู่
พวกมันมีขนสีขาวหิมะ รูปร่างคล้ายลูกกวาง ตัวเล็กแค่ฝ่ามือ มุมหัวมีเขาเล็ก ๆ สองข้างคล้ายยอดอ่อน ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าจ้องมองเขาอย่างเงียบงัน
ทันทีที่เห็นมนุษย์ ลูกกวางตัวหนึ่งซึ่งดูเหมือนเป็นหัวหน้าก็เป่าลมหายใจใส่เขาเบา ๆ
ลมหายใจที่ไร้สุ้มเสียงสายหนึ่งแหวกผ่านน้ำในสระ แล้วแผ่คลุมลูกทีมคนนั้นในชั่วพริบตา
เขายังไม่ทันได้ตอบสนอง ร่างกายก็สูญเสียการควบคุมไปทันที
สติของเขายังคงแจ่มชัด แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังอีกต่อไป เขาได้แต่มองตัวเองลอยนิ่งอยู่ในน้ำ มองน้ำในสระไหลเข้ารูจมูกและสำลักลงปอด ทว่าต่อให้เป็นนิ้วมือสักนิ้วก็ยังขยับไม่ได้
เขาถูกน้ำท่วมตายอยู่ในนั้นทั้งอย่างนี้
ส่วนบนพื้นดิน ติงเยี่ยนยังคงเดินเก็บสมุนไพรเลียบขอบสระ ของที่มีอยู่ในกระเป๋าเป้ตอนนี้เก็บได้ 10 ต้นแล้ว
จู่ ๆ ศพหนึ่งก็ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำที่สงบนิ่งอย่างช้า ๆ
เป็นลูกทีมคนที่เพิ่งลงไปเมื่อครู่นั่นเอง
“เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ อยู่ในน้ำ” หงอู่จ้องศพอยู่ 2 วินาที ก่อนจะหันไป
“นักปรุงยาเฉิน คราวนี้เราควรทำยังไง หรือจะใช้ระเบิดดี?”