หูจิ้งจอกนั่งหมอบอยู่ตรงขอบกระดองเต่า หูบนศีรษะตั้งชัน
“พวกนายเป็นคนพื้นเมืองที่นี่หรือ?”
พยัคฆ์คำรามฟ้ากับหมีแยกปฐพีส่ายหน้าพร้อมกัน
“ไม่ใช่”
“พวกเราถูกเพลิงสวรรค์วิญญาณสร้างขึ้นมาโดยบังเอิญ” พยัคฆ์คำรามฟ้าสะพายดาบเหล็กกลับไปไว้ด้านหลัง
“คนพื้นเมืองที่นี่คือมนุษย์”
ติงเยี่ยนขมวดคิ้ว
“เพลิงสวรรค์วิญญาณ?”
เขาไม่ใช่เพิ่งได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรก
กระดูกมังกรอมตะ ผีเสื้อหมื่นสรรพรูป สัตว์กลืนฟ้า ต้นแม่ทะเลมรกต เพลิงสวรรค์วิญญาณ… รายชื่อที่ผู้เฒ่าเฝ้าสุสานเคยกล่าวถึง ทั้งห้าสายพันธุ์พิเศษแห่งฟ้าดิน ล้วนมีพลังพอจะต่อกรกับปีศาจและมารได้เมื่อถึงจุดสูงสุด—ผีเสื้อที่เกาะอยู่บนไหล่เขาก็เป็นหนึ่งในนั้น
ของที่มีชื่อเสียงระดับนี้ ซากของมันอยู่ใต้เมืองแห่งนี้หรือ?
“ใช่แล้ว” พยัคฆ์คำรามฟ้าพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“เพลิงสวรรค์วิญญาณในตำนาน แน่นอนว่าไม่ใช่ร่างสมบูรณ์ของมัน แต่เป็นเศษพลังที่หลงเหลือ เศษพลังนั้นตกลงบนผืนแผ่นดินแห่งนี้ พวกเราถูกมนุษย์สร้างขึ้นมาโดยอาศัยพลังที่หลงเหลือนี้”
ติงเยี่ยนลูบคาง ไม่พูดอะไร
ทันใดนั้น
หัวของหมีแยกปฐพีหันขวับไปทางกระดองเต่า
ดวงตาหมีเหล็กคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังแขนขวาของหูจิ้งจอก
ถุงมือเหล็กหุ้มไปจนถึงข้อศอก บนกำปั้นมีรูระบายความร้อนเรียงเป็นวง
“พยัคฆ์คำรามฟ้า!” หมีแยกปฐพีกระชากแขนของอีกฝ่ายไว้ เสียงแทบแตกพร่า
“ดูถุงมือนั่นสิ! นั่นใช่…พลังจักรกลหรือเปล่า?!”
ร่างของพยัคฆ์คำรามฟ้าสั่นสะท้านอย่างแรง
ดวงตาพยัคฆ์มองตามไป
วินาทีถัดมา เสียงระเบิดดังสนั่นบนถนน พยัคฆ์คำรามฟ้าชักดาบพุ่งทะยาน เงาร่างวูบไหวตรงเข้าหากระดองเต่า
เจ้าหมูอ้วนร้องลั่น ผีผีหลงยกมือขึ้นหมายจะคว้าหูจิ้งจอก