เจ้าหน้าตัวอ้วนเอ่ยขึ้นว่า “ก่อนหน้านี้เราเจอสัตว์จักรกลตั้งมากมาย พวกมันเป็นพวกเดียวกับพวกคุณหรือเปล่า”
“แล้วทำไมพวกมันถึงกลัวพวกเรานักล่ะ?”
ดวงตาพยัคฆ์ของพยัคฆ์คำรามฟ้าหันมามองติงเยี่ยน
“สัตว์จักรกลพวกนั้นเคยเป็นพวกเดียวกับเรา”
“ที่พวกมันกลัวพวกเจ้า ก็เพราะอยากหลบเขา” ขณะพูด พยัคฆ์คำรามฟ้าก็มองติงเยี่ยน
“เพราะในหมู่พวกเจ้า มีไฟติดมาด้วย” มันหยุดไปครู่หนึ่ง
“ไม่สิ พูดให้ถูกคือ มนุษย์ผู้นี้ ตัวเจ้าเองเป็นกองเพลิง”
“จักรกลเถื่อนไม่มีสมอง แต่สัญชาตญาณของพวกมันจดจำความกลัวไฟไว้ เพลิงครั้งใหญ่เมื่อหลายหมื่นปีก่อนเผาเมืองนี้ รวมถึงพื้นที่นอกเมืองออกไปหลายสิบลี้ จนกลายเป็นสภาพอย่างที่พวกเจ้าเห็นอยู่ใต้เท้า”
“สิ่งที่พวกเราซึ่งรอดจากเพลิงครั้งนั้นพึ่งพา มีเพียงสัญชาตญาณเดียว”
“เห็นไฟก็หนี”
ติงเยี่ยนยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่พูดอะไร
ไฟของเขากับเพลิงครั้งนั้น อาจไม่ใช่สิ่งเดียวกันก็ได้
แต่จักรกลเถื่อนไม่สนใจเรื่องนั้น
สัญชาตญาณของพวกมันจำได้แค่กลิ่นไฟ
“เพลิงครั้งนั้นมาจากไหน?” เจ้าหน้าตัวอ้วนกลืนน้ำลาย
“เพลิงสวรรค์วิญญาณ...เป็นคนปล่อยหรือ?”
พยัคฆ์คำรามฟ้าส่ายหน้า
“ไม่รู้”
“ตอนพวกเราตื่นขึ้นมา เมืองก็ถูกเผาวอดไปแล้ว เศษซากของเพลิงสวรรค์วิญญาณตกอยู่ใจกลางเมือง ส่วนพวกเราที่มนุษย์สร้างขึ้นมา ก็ทยอยตื่นขึ้นทีละตัวหลังจากนั้น”
“คำแรกที่พวกเราตื่นขึ้นมาแล้วเรียนรู้...”
มันหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงสองชั้นซ้อนกันหลอมรวมเป็นเสียงเดียว ทุ้มต่ำและหนักแน่น
“จงปกปักรักษาเมืองนี้ รอให้มนุษย์กลับมา”