ติงเยี่ยนเบนสายตากลับมา ไม่ได้ก้าวต่อไป
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะเจ้าตัวบนไหล่นี่ทนไม่ไหวแล้ว
ผีเสื้อเกาะอยู่ตรงคอเสื้อ ขาคู่หน้าทั้งสองวางพาดอย่างอ่อนแรง สีสันเจ็ดเฉดบนปีกหม่นลงไปวงหนึ่ง ทุกครั้งที่มันกระพือปีกก็ช้ากว่าเดิมครึ่งจังหวะ
ทั้งการสู้กับเต่ายักษ์ ทั้งการใช้ขุนเขากดทับเต็มกำลัง พละกำลังของมันถูกใช้ไปกว่าครึ่ง
“กลับไปพักกันก่อน”
ติงเยี่ยนสะพายทวนกลับหลัง แล้วหันตัวมุดเข้าไปในตรอกเล็ก
สุดตรอกมีร้านขายของชำแห่งหนึ่ง พื้นชั้นบนพังลงมาครึ่งแถบ พาดเฉียงอยู่บนเคาน์เตอร์ จนเกิดเป็นช่องว่างรูปสามเหลี่ยม
ทวนในอ้อมแขนให้ความรู้สึกอุ่น ๆ ไม่ถึงกับร้อน
ความร้อนจากตึกหลายหลังรอบข้างก็ไม่มากนัก
เขาย้ายชั้นวางของหน้าประตูมาขวางไว้ครึ่งหนึ่ง ก้มตัวมุดเข้าไป นั่งพิงผนัง
ยกข้อมือขึ้น
ออกจากระบบ
หน้าต่างเด้งขึ้นมาเหมือนเดิม
【ต้องการบันทึกพิกัดปัจจุบันหรือไม่?】
นิ้วกดบันทึกไปตามความเคยชิน
【บันทึกไม่สำเร็จ: พื้นที่ปัจจุบันไม่สามารถบันทึกพิกัดได้】
มือของติงเยี่ยนชะงักค้างกลางอากาศ
“เกิดอะไรขึ้น?”
เขาปิดหน้าต่าง แล้วเปิดแถบพิกัดขึ้นมา
แนวปะการัง แหล่งแร่ รวมถึงช่องที่เพิ่งบันทึกไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน ต่างก็มืดสนิท
ทั้งแถบว่างเปล่า เหลือเพียงตัวอักษรเล็ก ๆ บรรทัดหนึ่งตรงกลาง
จุดเข้าเกม
เขากดนาฬิกาข้อมือไปมาสามรอบ ออกแล้วเข้าใหม่
ก็ยังเหมือนเดิม
“พิกัดหายไปหมด เหลือแค่จุดเข้าเกมจุดเดียว?”
“งั้นก็แปลว่าเข้าออกได้แค่ตรงนี้งั้นเหรอ?”
ติงเยี่ยนจ้องตัวอักษรบรรทัดนั้น ข้อมูลต่าง ๆ ในหัวค่อย ๆ เชื่อมโยงกันทีละเรื่อง