ท่ามกลางเงาตึกร้าง ติงเยี่ยนออกวิ่งสุดฝีเท้า
เขากระชากปืนไล่ล่าออกจากอกมาถือไว้ ความร้อนแผ่จากลำกล้องซึมเข้าสู่ฝ่ามือ
ร้อน
ร้อนจนฝ่ามือแดงฉาน ไอร้อนยังพวยพุ่งออกมาจากซอกนิ้ว
นับตั้งแต่สัญชาตญาณนักล่าส่งสัญญาณเตือนมา นี่เป็นครั้งแรกที่มันเร่งร้อนถึงเพียงนี้
งูหลามในหุบเขาอสรพิษยังแค่อุ่น
ร่องลึกใต้แม่น้ำก็ยังแค่อุ่น
แต่คราวนี้ร้อนจนแทบกำไว้ไม่อยู่ ความร้อนทะลุเนื้อเผาลึกเข้าไปถึงกระดูก
ข้างหลังไม่มีเสียงฝีเท้า
ไม่มีเสียงลม ไม่มีเสียงอะไรทั้งนั้น
ติงเยี่ยนหันกลับไป
เพียงชั่วขณะที่เขาหันกลับ ชายชราก็ยืนอยู่ด้านหลัง ห่างไปแค่ครึ่งก้าว
ชายเสื้อคลุมสีดำพลิ้วไหว ยังไม่ทันหยุดนิ่ง
ใต้เปลือกตาที่ปรืออยู่ สายตาคู่นั้นจับจ้องใบหน้าเขา ราวกับมองนกตัวหนึ่งที่บินเข้ามาในบ้าน
มือเหี่ยวย่นยกขึ้นอย่างเชื่องช้า
สมองของติงเยี่ยนว่างเปล่าไปชั่วขณะ เหลือเพียงความคิดเดียวที่ฟาดลงมา
“แปลงร่าง เต่าพิทักษ์บึง!”
แสงหลากสีระเบิดจากหัวไหล่ ก่อนที่ร่างจะตกถึงพื้น กลางอากาศก็ถูกปกคลุมไปหมด—
ร่างมหึมาสูงห้าเมตรทิ้งตัวลงมาครอบคลุมจากด้านบน กระดองสีเขียวคล้ำปิดคลุมศีรษะชายชรา ขาหน้าข้างหนึ่งยกขึ้นราวกับเสาต้นยักษ์ แล้วเหยียบลงมา
ตูม!
ถนนเกือบครึ่งสายสั่นสะเทือน
ใต้เงากระดอง ชายชราถูกเหยียบจมลงไปพร้อมเสื้อคลุม เศษหินระเบิดกระจายไปทั่ว รอยแตกร้าวกวาดไปตามพื้นถนน ก่อนจะหยุดลงเมื่อกระแทกขอบทาง
“คืนร่าง”
แสงหลากสีม้วนกลับ ผีเสื้อร่อนกลับมาเกาะบนไหล่ ปีกกางเหยียดตรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
ติงเยี่ยนจ้องหลุมเศษหินเขม็ง
ยังไม่ทันได้ส่งความคิดถัดไป—
“วิญญาณคู่กายที่น่าสนใจ”
เสียงดังมาจากด้านหลัง
“ถึงกับแปลงกายเป็นสรรพสิ่งได้”
ขนทั่วร่างของติงเยี่ยนลุกชัน