ตุ้บ!
ร่างของหลินอู๋ตี๋สั่นสะท้าน เขาไม่ทันคิดรีบหันไปคุกเข่าลงตรงหน้าพานเชิ่งไห่ พลางอ้อนวอนว่า "ท่านประธานพาน ผมเป็นแค่บอดี้การ์ดของตระกูลเฉิน เรื่องวันนี้เป็นฝีมือของหยางเทียนทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับผมนะครับ ขอร้องเถอะ ปล่อยผมไปเหมือนผายลมสักที ให้ผมไสหัวไปเถอะ!"
โดยจิตใต้สำนึก เขาคิดว่าหยางเทียนต้องถูกท่านเก่อจัดการด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวแน่ๆ!
พูดจบ เขายังไม่วายดึงชายเสื้อของเสิ่นโย่วฉู่ พร้อมกระซิบเบาๆ ว่า "คุณหนูเฉิน รีบคุกเข่าขอขมาเถอะครับ เพื่อเอาชีวิตรอด ไม่อายหรอก"
แต่ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าบรรยากาศมันผิดปกติ!
เงียบ!
เงียบเกินไปแล้ว!
นอกจากเสียงของตัวเขาเองแล้ว แทบจะได้ยินเพียงเสียงหายใจของแต่ละคน
เกิดอะไรขึ้น?
หลินอู๋ตี๋เงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง สบเข้ากับใบหน้าที่ยิ้มเยาะของหยางเทียนพอดี
สี่ตาประสาน!
หลินอู๋ตี๋รู้สึกสมองชะงักไปชั่วขณะ
ไอ้หยางเทียนนี่ไม่เป็นไรได้ยังไง?
แล้วคนที่ถูกจัดการด้วยการโจมตีครั้งเดียวเมื่อกี้เป็นใคร?
เขากลืนน้ำลาย เอี้ยวคอไปอย่างยากลำบาก สิ่งแรกที่เห็นคือผมขาวโพลน!
จากนั้นก็เห็นแขนขากระตุก
เมื่อท่านเก่อที่นอนอยู่บนพื้น มุมปากมีเลือดไหล เงยหน้าขึ้นอย่างทุลักทุเล หลินอู๋ตี๋ก็สูดลมหายใจเย็นเฮือก รู้สึกหนังศีรษะชาจนตื้อ!
คนที่ถูกจัดการด้วยการโจมตีครั้งเดียวกลับกลายเป็นท่านเก่อ
เป็นไปได้ยังไง?
"พ่อครับ ฆ่ามัน ฆ่ามันให้ผมที!"
ในเวลานั้นเอง เสียงที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
กลับกลายเป็นพานช่างที่เมื่อครู่ถูกแจกันใบหนึ่งฟาดหัวแตกเลือดอาบ โซซัดโซเซลุกขึ้นยืน