แหม เพิ่งจะได้สบายใจเกาะชายกระโปรงกินอยู่ดี ๆ ดันมาบอกว่างานนี้จบเห่แล้วเรอะ?
หยางเทียนรู้สึกจี๊ดขึ้นมาทันใด เมื่อเห็นเสิ่นโย่วฉู่ท้อใจ เขาจึงรีบปลอบว่า “อย่าเพิ่งด่วนร้อนใจ ยังมีเวลาอีกสามวันไม่ใช่หรือ? ลองหาทางดูสิ เร่งหาเงินกัน!”
เสิ่นโย่วฉู่จนใจ “นี่มันตั้งหนึ่งร้อยล้านนะ แม้แต่ตอนที่บริษัทเภสัชกรรมตระกูลเฉินรุ่งเรืองสูงสุด ยังต้องใช้เวลาครึ่งปีถึงจะหาเงินก้อนนี้ได้ สามวันเนี่ยนะ ต่อให้กู้ธนาคาร แค่ขั้นตอนอนุมัติเวลายังไม่พอเลย”
“เธอรอเดี๋ยวก่อน!”
หยางเทียนพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ เขารีบวิ่งไปร้านสะดวกซื้อริมทาง ซื้อปากกาหนึ่งด้ามกับกระดาษทิชชู่หนึ่งห่อ ถือปากกาลงมือเขียนสูตรยาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว แล้วยิ้มรื่นยื่นกระดาษให้เสิ่นโย่วฉู่
“เอาไปสิ มีสูตรยานี้แล้ว ปัญหาทุกอย่างของบริษัทเภสัชกรรมตระกูลเฉินจะคลี่คลายหมด”
เสิ่นโย่วฉู่ฉงน “นี่คืออะไร?”
“พวกคุณไม่ได้คิดจะไปขอซื้อสูตรยาบำรุงสุขภาพจากตระกูลฉู่หรือ?” หยางเทียนยิ้ม “ของผมคือตำรับยาลับเฉพาะของจอมยุทธ์ซานเฟิง ปราชญ์เต๋า ตอนนั้นท่านมีอายุยืนถึงสองร้อยกว่าปีได้ ก็เพราะสูตรยาบำรุงพื้นฐานเสริมปราณนี้ล้วน ๆ บอกได้เลยว่ามูลค่าเป็นหมื่นล้าน
ถึงฉบับนี้จะเป็นแบบย่อ แต่ก็เกินพอรับมือพวกอาหารเสริมหลอกลวงในท้องตลาด เธอมีสูตรนี้แล้ว ก็ไม่ต้องเสียเงินร้อยล้านไปซื้อสูตรอื่นอีก”
เสิ่นโย่วฉู่ถือกระดาษทิชชู่ มองหยางเทียนอย่างพูดไม่ออก สีหน้าเหมือนจะถามว่า ‘นี่เธอมองฉันเป็นคนโง่หรือไง’