"หยางเทียน ไอ้สัตว์เดรัจฉานเอ๊ย แกทำให้พวกเราพินาศกันหมดแล้ว!"
เสิ่นฮุ่ยเองก็หน้าซีดเผือด กล่าวโทษหยางเทียนเป็นคนแรก!
คนตระกูลเสิ่นทุกคนมีสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง แววตาแต่ละคู่เผยถึงความหวาดกลัว
บางคนขี้ขลาดหน่อย ถึงขั้นตัวสั่นเทา เห็นได้ชัดว่าหวั่นเกรงเหอหงจื้ออย่างมาก
แม้แต่เสิ่นโย่วฉู่ สีหน้าก็ยังดูตึงเครียด!
หยางเทียนไม่แยแสสายตาอาฆาตของเสิ่นฮุ่ย หันไปถามเสิ่นโย่วฉู่ด้วยความสงสัย "ไอ้หมอนี่คือใครกัน? ฉันไม่รู้จักมันสักหน่อย ทำไมพวกคุณถึงกลัวมันนัก?"
"ตงหนานเจี้ยนจู้เป็นบริษัทลูกในเครือตระกูลพาน บอกว่าทำธุรกิจก่อสร้าง แต่จริง ๆ แล้วก็คือพวกนักเลงที่เคยคลุกคลีในสังคมกลับเนื้อกลับตัว เหอหงจื้อก็คือหมาดุร้ายที่ตระกูลพานเลี้ยงไว้"
เสิ่นโย่วฉู่กระซิบให้ความรู้แก่หยางเทียน "ไอ้หมอนี่ใจคอโหดเหี้ยม มือเปื้อนเลือดมานักต่อนัก มันยกพวกมาดีร้ายนัก ท่าทางต้องเป็นเพราะเรื่องที่พานเวยถูกทำร้ายวันนี้แน่"
"อ๋อ!"
หยางเทียนถึงได้เข้าใจแจ่มแจ้ง พลันรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เพราะชุดสูทที่พวกสมุนของไอ้หมอนี้ใส่ แทบจะเหมือนกับชุดที่เขาสวมอยู่บนตัว
พวกไอ้พวกนี้ระดับไหนกัน ถึงบังอาจใส่เสื้อผ้าเหมือนกับเขา?
"ดีมาก พวกตระกูลเสิ่นอยู่กันพร้อมหน้าวันนี้ ก็ไม่ต้องให้ข้าไปหาทีละคน!"
เหอหงจื้อคาบซิการ์ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ใช้สายตาหยอกเหยี่ยกวาดมองคนตระกูลเสิ่นที่อยู่ตรงหน้า พ่นควันเป็นวงออกมา พลางพูดอย่างโอหังยิ่ง