"แกนี่มัน หยางเทียน แกบ้าเต็มที่แล้วหรือเปล่า กินยาผิดมาหรือไง แกรู้ตัวไหมว่าแกกำลังพูดอะไรอยู่"
เสิ่นฮวนเกือบช็อกกับคำพูดของหยางเทียน นางแผดเสียงแทบขาดใจ "จะตายก็ไปตายคนเดียวสิ แกจะมาทำร้ายตระกูลเสิ่นของเราทำไม"
"อีนี่ พูดมากจริง"
หยางเทียนเริ่มหมดความอดทน เย้ยหยันว่า "เมื่อกี้พ่อแกโดนคนตบ แกไม่กล้าแม้แต่จะผายลมสักแอะ ตอนนี้ลุกขึ้นมาโวยวาย หรือคิดว่าข้าไม่กล้าตีแก"
"แก..."
เสิ่นฮวนโกรธจนหน้าแดง ตัวสั่นสะท้าน พูดอะไรไม่ออก
"ดี ดี ไอ้หนู เจียงเฉิงไม่เคยมีคนเก่งกาจอย่างแกมานานแล้ว"
เหอหงจื้อเองก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เขายื่นมือออกไป ลูกน้องคนหนึ่งก็ชักมีดสั้นส่งให้เขาทันที
เหอหงจื้อจับใบมีด หันด้านด้ามจับยื่นมาตรงหน้าหยางเทียน สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน "มาเลย วันนี้ข้าจะดูให้รู้ว่าสักว่า แกจะฟันมือข้าขาดได้ยังไง"
"ถ้างั้นอย่ากระพริบตาเชียวนะ ข้าเร็วนัก"
หยางเทียนรับมีดมา กล่าวเรียบ ๆ
"วางลง รีบวางมีดลงเดี๋ยวนี้ หยางเทียน"
คนในตระกูลเสิ่นโกลาหลราวกับระเบิด
จางเสวี่ยหลานตัวสั่น สั่งเสิ่นโย่วฉู่ว่า "บ้าไปแล้ว ไอ้นี่มันบ้า รีบไล่มันไปเดี๋ยวนี้ ปล่อยให้มันอยู่ตระกูลเสิ่นต่อไป สักวันมันต้องฆ่าพวกเราทั้งบ้านตายหมดแน่"
"หยาง..."
เสิ่นโย่วฉู่ยังพูดคำว่าเทียนไม่ทันจบ
ฉั่บ!
หยางเทียนขยับแล้ว
เงื้อมีดฟันฉับ เคลื่อนไหวอย่างสง่างาม