“ลุกขึ้นเถอะ การคารวะเป็นศิษย์นั้นช่างมัน ข้าไม่สนใจรับศิษย์ และต่อให้ข้าสอนเคล็ดลับของนิ้วสุดท้ายนี้ให้ ท่านก็ไม่มีทางเรียนรู้แก่นแท้ของมันได้!”
หยางเทียนกล่าวอย่างราบเรียบ!
หยางเทียนพูดความจริง แต่หูชิงหนิวคิดว่ามันเป็นข้ออ้าง จึงยอมแพ้อย่างไม่เต็มใจ: “ท่านอาจารย์ หูเป็นหมอมาตลอดชีวิต กล้าพูดได้ว่าก็มีฝีมือในเส้นทางแพทย์แผนจีนอยู่บ้าง หากท่านไม่สอน จะรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่สามารถเข้าใจแก่นแท้ของนิ้วสุดท้ายนี้?”
หยางเทียนเหลือบมองเขาแล้วกล่าวว่า “ง่ายมาก เพราะนิ้วสุดท้ายนี้ ข้าได้ส่งปราณแท้ของตน เข้าไปในจุดขมับของท่านเฉิน เติมเต็มพลังชีวิตของเขา เจ้าทำได้หรือไม่?”
“นี่...”
หูชิงหนิวอึกอักพูดไม่ออก ที่แท้หยางเทียนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ใช้เป็นวิธีทางยุทธภพ แม้ว่าเขาจะเป็นหมอเทวดาและรู้วิธีบำรุงร่างกายอยู่บ้าง แต่โดยเนื้อแท้ก็ยังเป็นคนธรรมดา ไม่เข้าใจยุทธภพ ไม่มีปราณแท้ ถึงรู้วิธีรักษาของหยางเทียน
ครั้งหน้าก็ยังทำอะไรไม่ได้หากเจอคนไข้แบบท่านเฉินอีก
เสิ่นฮวน ลูกสาวของเสิ่นอันปังทนเห็นหยางเทียนเด่นดังไม่ได้ กระโดดออกมาพูดเสียดสีทันที:
“ท่านหมอหู อย่าให้เขาหลอกนะ ฟังเขาโม้ซะลอยฟ้า แต่คุณปู่ข้าก็ยังไม่ฟื้นนี่ เขาไม่ได้ไม่อยากสอนท่าน แต่เขาไม่มีความสามารถต่างหาก เข้าใจไหม?”
เสิ่นฮุ่ยก็ถามทันควัน: “หยางเทียน พ่อข้าจะฟื้นเมื่อไหร่กัน?”
ฟิ้ว!
ในชั่วพริบตา ทุกคนจับจ้องไปที่หยางเทียน
“แค่ก ๆ!”
ตอนนั้นเอง จากเตียงคนไข้ก็มีเสียงไอดังขึ้น จากนั้นท่านเฉินก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสั่นเทา เอ่ยอย่างอ่อนแรงยิ่งว่า “น้ำ ข้าจะดื่มน้ำ”