"หืม? แล้วอะไรถึงได้ผล?"
หยางเทียนทำหน้าสงสัยใคร่รู้
"หมัด!"
หลินอู๋ตี๋เอ่ยหนักแน่นทรงพลัง: "มีเพียงพลังที่แท้จริงเท่านั้น ถึงจะทำให้คนอื่นยอมศิโรราบแก่เจ้าโดยใจจริง ตระกูลเสิ่นสามารถพัฒนามั่นคงตลอดหลายปีนี้ ก็อาศัยหมัดเหล็กคู่นี้ของข้าหลินอู๋ตี๋ที่ตีตะลุยทั่วเจียงเฉิงไร้ผู้ต่อกร!"
"ตีตะลุยทั่วเจียงเฉิงไร้ผู้ต่อกร?"
หยางเทียนทำหน้ากังขา: "เจ้าเก่งขนาดนั้นเลย?"
หลินอู๋ตี๋ปรายตามองหยางเทียนด้วยสายตาเหยียดหยามเต็มที่: "ข้ารู้ว่าเจ้าเองก็มีวิชาหมัดมวยกระจอกงอกง่อยติดตัวอยู่บ้าง แต่เจ้าไม่มีทางรู้เลย ว่าวิถีบู๊ที่แท้จริงคืออะไร เจ้าก็คอยดูเถอะ ตระกูลพานถึงแม้จะข่มขี่คุกคาม แต่พอเจอข้าแล้ว ต้องเกรงใจอยู่บ้างเป็นแน่
เรื่องคราวนี้ ข้าเห็นแก่หน้าท่านผู้อาวุโสเฉิน จะช่วยจัดการให้เจ้า แต่เจ้าอย่าได้หวังว่าข้าจะเป็นพี่เลี้ยงให้เจ้าเลย หากมีครั้งต่อไปอีก ต่อให้เจ้าคุกเข่าขอร้อง ข้าก็จะไม่แม้แต่จะสนใจเจ้า เข้าใจไหม?"
หยางเทียนยิ้มเยาะ: "เช่นนั้นก็ขอบใจ หากเห็นแก่ที่เจ้าช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ข้า เอาเป็นว่าถ้าเดี๋ยวเจ้าถูกคนซ้อม ก็คุกเข่ามาขอร้องข้า ข้าจะออกโรงช่วยเจ้าสักครั้งก็ได้!"
หลินอู๋ตี๋เดือดดาลขึ้นทันที: "ไอ้หนู แกพูดบ้าอะไร? ข้าหลินอู๋ตี๋จะไปขอร้องแก?"
เมื่อเห็นหลินอู๋ตี๋เดือดดาล เสิ่นโย่วฉู่ก็รีบกระตุกแขนหยางเทียน แล้วยิ้มตีหน้าเกลื่อนว่า: "พี่หลิน เขาเพิ่งออกจากเขามา ไม่รู้ประสา พี่อย่าไปถือสาเขาเลย เราเข้าไปข้างในก่อนเถิด อย่าให้คนตระกูลพานเห็นเป็นตัวตลก!"