"ท่านปู่สบายใจได้ เรื่องนี้หนูจะจัดการให้ดี"
เสิ่นโย่วฉู่ฝืนยิ้มบางๆ ก่อนจะล้วงบัตรธนาคารจากกระเป๋า ยื่นให้หยางเทียน น้ำเสียงแหบพร่า "รหัสอยู่ด้านหลัง ในนี้มีห้าแสน ถือเป็นค่าชดเชยจากฉัน รับเงินแล้วกลับบ้านไปเถอะ"
หยางเทียนเหลือบมองบัตร ไม่ได้รับพลางยิ้ม "เก็บไว้ก่อนแล้วกัน ไว้ค่อยให้ฉันทีหลัง พรุ่งนี้ฉันจะไปตระกูลพานกับเธอ พูดตามตรงนะ ถึงจะไม่เคยเจอหน้าพานซ่าน้อยนั่น แต่ฉันรู้สึกเหมือนจะตกหลุมรักเขาจนอยากเจ็บตัวไปพบหน้าเขาใจจะขาดแล้ว"
เสิ่นโย่วฉู่อึ้งมองหยางเทียน เห็นเขายังคงยิ้มแย้ม ท่าทางสบายๆ และแววตานั้นนิ่งเฉียบ ผ่อนคลาย ถึงขั้นมีแววขบขัน แต่กลับไม่เห็นร่องรอยตื่นตระหนกหรือหวาดหวั่นใดๆ เลย
นาทีนั้น เธอรู้สึกว่าตัวเองมองหยางเทียนไม่ออกมากขึ้นเรื่อยๆ
ชายคนนี้ไม่เหมือนคนบ้านนอกเลยสักนิด
"ดี"
เธอมองหยางเทียนอย่างลึกซึ้ง แล้วพยักหน้า
"พรุ่งนี้ให้หลินอู๋ตี๋กลับมาแล้วไปกับพวกเจ้าด้วย"
ท่านปู่เสิ่นเห็นดังนั้นก็หลับตาลง เอ่ยช้าๆ "ข้าจะพักผ่อนแล้ว พวกเจ้าออกไปเถอะ"
หลินอู๋ตี๋เป็นบอดี้การ์ดของท่านปู่เสิ่น หมัดเหล็กไร้เทียมทาน คือผู้เชี่ยวชาญยุทธ์ และเป็นไพ่ตายของตระกูลเสิ่น นี่เป็นแรงสนับสนุนมากที่สุดที่ท่านปู่เสิ่นจะให้แก่เสิ่นโย่วฉู่ได้ในตอนนี้
คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นใหญ่โตเพียงใดก็ไม่พอให้ทั้งตระกูลอยู่
ยี่สิบนาทีต่อมา หยางเทียนตามหลังเสิ่นโย่วฉู่เข้าไปในบ้านของเธอ