เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น หวังจินจูและเฉินเทียนฟางก็ไปที่อำเภอ นำกระต่ายป่าหนึ่งตัวและไก่ฟ้าหนึ่งตัวไปขายให้โรงเตี๊ยม ได้เงินรวมสองร้อยอีแปะ
เฉินเทียนฟางรับเหรียญทองแดงมา นับอย่างละเอียดสองรอบ ก่อนเก็บใส่ในอกเสื้อ
"ไปดูท่านพ่อท่านแม่หน่อยเถิด" หวังจินจูดึงเขาเดินไปทางแผงขายเนื้อ
ยังไม่ทันถึงหน้าแผง หวังจินจูก็รู้สึกผิดสังเกต
ก่อนหน้านี้แผงของพ่อ นางจำได้ว่าต้องมีคนล้อมสามห้าคน แต่วันนี้ภายใต้แสงแดดจ้า เนื้อบนเขียงถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ แต่กลับไร้เงาคน
แผงขายเนื้อฝั่งตรงข้ามกลับมีคนต่อคิว
"พ่อ?"
หวังต้าลี่กำลังลับมีด ได้ยินเสียงจึงเงยหน้า ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนกชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มออกมา
"พวกเจ้ามาแล้ว? กินข้าวหรือยัง?"
"พ่อ ธุรกิจของพ่อ..." หวังจินจูขมวดคิ้ว
"วันนี้อากาศร้อน คนเลยน้อย" หวังต้าลี่วางมีดลงบนเขียง "เป็นเรื่องปกติ"
หวังจินเป่าโผล่ศีรษะออกมาจากด้านหลัง เห็นหวังจินจู ก็ทำท่าจะเอ่ยปาก แต่ถูกหวังต้าลี่จ้องกลับไป
"พอเถิด พวกเจ้ารีบกลับไปเถอะ บ่ายแดดร้อนจัด อย่ามาเดินเปะปะข้างนอก" หวังต้าลี่เร่งร้อน แทบอยากผลักทั้งสองให้พ้นไป "แม่เจ้าไปรับของ ไม่อยู่ ไม่มีเรื่องอะไรก็กลับไป"
หวังจินจูใช่คนที่หลอกง่ายเสียเมื่อไร นางกำลังจะซักถามต่อ แม่เฒ่าอู๋เจ้าของร้านขายเต้าหู้ข้างๆ ก็เดินถือถ้วยชาเย็นมาใกล้
"โอ้ นี่จินจูหรือ? ไม่ได้พบเสียนาน แต่งงานแล้วดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ"
"ป้าอู๋" หวังจินจูยิ้มพยักหน้า
แม่เฒ่าอู๋หัวเราะสองที พลันลดเสียงลง กระซิบพลางจูงมือนางเดินหลบไปด้านข้างสองก้าว
"ลูกเอ๋ย ป้าจะบอกความในใจให้ฟัง เนื้อของพ่อเจ้าเป็นเนื้อดี ใครๆ ก็รู้ แต่ว่าช่วงนี้ข่าวลือที่แพร่สะพัดข้างนอก..."
หวังต้าลี่สีหน้าเปลี่ยนไป "พี่สะใภ้อู๋!"