เฉินซิ่วเฟินปล่อยแผ่นรองพื้นรองเท้าในมือร่วงลงบนเตียง นัยน์ตาเบิกกว้าง
"20 ตำลึง?"
หลิวอีอีพยักหน้า โยนห่อผ้าไปไว้ที่มุมเตียง นั่งลงพักหายใจ
"ท่านนายหยังซานแห่งร้านข้าวหยัง ต้องการแต่งภรรยาใหม่ สินสอด 20 ตำลึง ข่าวลือไปทั่วทั้งอำเภอแล้ว"
ดวงตาของเฉินซิ่วเฟินกลอกไปมา คิดคำนวณเงิน 20 ตำลึงในหัว เงินชดใช้จากพวกค้ามนุษย์ ค่าเดินทางและค่าใช้จ่ายในการสอบระดับอำเภอของซูเยี่ยน และชีวิตที่เริ่มฝืดเคืองขึ้นทุกวันหลังจากที่ครอบครัวใหญ่ตัดขาดเรื่องเงินทอง
"ท่านหยังซานคนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"
หลิวอีอีไม่รีบตอบ รินน้ำหนึ่งถ้วย ค่อย ๆ จิบสองคำ
นางจงใจ
วางถ้วยน้ำลง แล้วจึงเอ่ยปาก น้ำเสียงราบเรียบราวกับพูดถึงเรื่องของผู้อื่น
"ใกล้ห้าสิบแล้ว คนแรกตายไป คนหนึ่งหนีไป ผู้คนในอำเภอบอกว่านิสัยไม่ดี ชอบลงไม้ลงมือ ยังมีข้อเสียอื่น ๆ อีก"
นางพูดคลุมเครือ แต่เฉินซิ่วเฟินเป็นผู้มีประสบการณ์ จะไม่เข้าใจได้อย่างไร
ในห้องเงียบไปชั่วอึดใจ
สีหน้าของเฉินซิ่วเฟินเปลี่ยนไปหลายตลบ
"คนแบบนี้ ใครแต่งไปก็มีแต่ทุกข์?"
หลิวอีอีหลุบตาลง ไม่รับคำ
เฉินซิ่วเฟินจ้องนางอยู่นาน ทันใดนั้นก็เข้าใจ
"เจ้าหมายถึงซูเจี๋ย?"
หลิวอีอียังคงไม่พูด แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ