ตำบลหินเขียว สำนักศึกษาจื้อหย่วน
ยามอ่านหนังสือตอนเช้า เหล่าสหายร่วมสำนักมองใบหน้าของเฉินซูเยี่ยนที่เขียวช้ำเป็นจ้ำ ๆ อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองบ่อย ๆ พลางวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่
รับรู้ถึงสายตาของสหายร่วมสำนัก เขาอ่านหนังสือไม่เข้าหัวแม้แต่อักษรเดียว เขายกมือขึ้นแตะใบหน้าที่ยังปวดร้าวอยู่เนือง ๆ แววตาอาฆาตรังเกียจแทบจะล้นทะลัก
เฉินเทียนฟาง! หวังจินจู!
สองคนนี้ กล้าดียังไงมาตีเขาต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน เรื่องนี้เขากล้ำกลืนไม่ลงอยู่ดี
"พี่ซูเยี่ยน ท่านเป็นอะไรไป? ไม่สบายหรือ?" จางจิ้งเหวินสหายร่วมสำนักที่นั่งข้าง ๆ ถามด้วยความเป็นห่วง
จางจิ้งเหวินเป็นบุตรชายเจ้าของร้านขายข้าวในตำบล ฐานะทางบ้านดี ปกติวันธรรมดาก็สนิทกับเฉินซูเยี่ยนที่สุด
เฉินซูเยี่ยนได้สติ รีบฝืนยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ ส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ขอบคุณท่านพี่จิ้งเหวินที่ห่วงใย เพียงแต่...เฮ้อ!"
เขาถอนหายใจยาว อยากพูดแต่ก็หยุดไว้
จางจิ้งเหวินเบียดเข้าไปใกล้ ลดเสียงต่ำ "ท่านพี่ซูเยี่ยน ท่านกับข้าเป็นเพื่อนร่วมสำนักบัณฑิตกัน มีเรื่องลำบากใจอะไรก็พูดมาเถิด ดูรอยแผลบนหน้าท่านสิ วันก่อนมาตั้งแต่แรกก็มีแล้ว เขียว ๆ ช้ำ ๆ ถามท่านก็ไม่พูด ดูวันนี้ เหตุใดเหมือนจะหนักกว่าเดิม?"
เฉินซูเยี่ยนก้มหน้า ใช้แขนเสื้อบังใบหน้า น้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น "เป็นความอัปมงคลในครอบครัว ไม่สมควรนำไปกล่าวแก่บุคคลภายนอก"
เขายิ่งพูดเช่นนี้ จางจิ้งเหวินก็ยิ่งใคร่รู้ คนเรียนหนังสือด้วยกัน ย่อมมีจิตใจฮึกเหิมอย่างอัศวินที่คิดว่าตนเองถูกต้อง
"ท่านพี่ซูเยี่ยน เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว! ท่านกับข้าต่างมุ่งมั่นในปณิธานเดียวกัน เรื่องของท่านก็คือเรื่องของข้า ผู้ใดกันที่กล้าอาจหาญถึงเพียงนี้ ถึงได้กลงมือกับบัณฑิตผู้อ่านหนังสือ? นี่มันไม่เห็นกฎหมายบ้านเมือง เหยียดหยามผู้รู้หนังสือ!" จางจิ้งเหวินพูดด้วยความคับแค้นใจยิ่ง