หวังจินจูเดินตามหลังเฉินเทียนฟาง ตรงไปยังตีนเขา
สิ่งที่เรียกว่าลำธาร แท้จริงคือสายน้ำเล็กๆ ที่ไหลลงมาจากภูเขา น้ำไม่ลึก ใสดั่งกระจก มองเห็นก้อนกรวดกลมเกลี้ยงที่พื้นท้องน้ำ และปลาตัวน้อยที่แหวกว่ายเป็นครั้งคราวอย่างชัดเจน
“ในนี้จะมีปลาใหญ่ไหมนี่ ดูมีแต่ตัวเล็กๆ” หวังจินจูพับขากางเกงขึ้น ลองหย่อนเท้าลงไปในน้ำ สายน้ำเย็นเยียบทำให้นางสะท้านวาบ แต่ก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว
เฉินเทียนฟางไม่ได้พูดอะไร เพียงปลดคันธนูและมีดพร้าที่เอววางบนโขดหินริมฝั่ง จากนั้นก็พับขากางเกงลงน้ำ การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วกว่าหวังจินจูมาก
เขาไม่ส่งเสียงอึกทึกเหมือนนาง เพียงหรี่ตากวาดสายตาในน้ำ เด็กที่เติบโตในหุบเขา มีสัญชาตญาณเฉียบไวต่อสิ่งเหล่านี้แต่กำเนิด
หวังจินจูเห็นท่าทางจริงจังของเขา ก็ไม่อยากรบกวน จึงหาความสำราญให้ตนเอง นางย่ำอยู่ในน้ำ ใช้เท้าเขี่ยก้อนหิน อยากดูว่าข้างใต้มีปูตัวน้อยซ่อนอยู่หรือไม่
แต่ปูก็ไม่พบ เท้ากลับลื่นไถล คนทั้งร่างร้อง “อ๊ะ” ก่อนจะเซถอยหลัง
แย่แล้ว ข้าต้องล้มก้นกระแทกแน่! หวังจินจูใจเต้นรัว หลับตาลงอย่างไม่รู้ตัว
ความเจ็บปวดที่คาดไว้ไม่มาถึง นางตกลงในอ้อมกอดที่แข็งแรง กลิ่นอายชายชาตรีที่เจือเหงื่อและกลิ่นหญ้าเขียวโอบล้อมนางในพริบตา
หวังจินจูลืมตาขึ้น ก็พบกับดวงตาล้ำลึกของเฉินเทียนฟาง มือข้างหนึ่งของเขาโอบเอวนางไว้แน่น อีกมือประคองแขนนาง คนทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก นางแทบสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นจากอกเขา ตึก ตึก ถี่และหนักแน่น
“เจ้าระวังหน่อย” เสียงของเฉินเทียนฟางแหบพร่า พูดจบตั้งใจจะปล่อยมือ