ถนนตะวันออก เมืองชิงสือ แผงขายเนื้อตระกูลหวัง
ตะวันเพิ่งเลยเที่ยงวัน แดดจ้าพอดี ว่าไปแล้วยามนี้ควรเป็นช่วงที่ค้าขายดีที่สุด พวกแม่เรือนซื้อผักเสร็จก็แวะหั่นเนื้อสองชิ้นกลับไปเร่งทำอาหารเย็น
แต่วันนี้ แผงของหวังต้าลี่กลับเงียบเหงาผิดปกติ
บนเขียงวางหมูครึ่งตัว หมูสามชั้นชั้นดีหั่นไว้เป็นชิ้นสวย น้ำมันแวววาว ข้าง ๆ ยังมีซี่โครงอีกหลายพวง เนื้อติดกระดูกหนาเต่ง มองแวบเดียวก็รู้ว่าตั้งใจคัดมาอย่างดี
ไม่มีใครแวะเลย
ผู้คนเดินผ่านมองไกล ๆ แล้ววกไปออกันที่แผงเนื้อเฒ่าโจวฝั่งตรงข้าม หมูของเฒ่าโจวผอมราวกับฟืน ซี่โครงแล่เนื้อจนสะอาดกว่าหน้าก็ไม่เห็นจะเป็นอุปสรรคต่อการค้าขายที่คึกคัก
หวังต้าลี่นั่งบนม้านั่งยาว พัดใบปาล์มในมือพัดไล่แมลงวันไปอย่างเอื่อยเฉื่อย ไร้เสียงพูดใด ๆ
หวังจินเป่ายกถังน้ำมาจากด้านหลัง สาดลงบนพื้นล้างเลือดใต้เขียงออก เขายืดตัวตรง มองแผงค้าที่เงียบกริบราวกับไม่มีนกกระจอกมาเยือน แล้วมองไปทางร้านเฒ่าโจวที่ตรงข้ามครึกครื้น สีหน้าถมึงทึงขึ้นมา
"ท่านพ่อ ไม่ชอบมาพากลแล้ว"
หวังต้าลี่ไม่ตอบ
"เมื่อวานก็ไม่ชอบมาพากลแล้ว" หวังจินเป่าเหวี่ยงผ้าขี้ริ้วขึ้นบ่า ลดเสียงลงพูด "พี่สะใภ้สกุลจางเมื่อวานเดินผ่านแผงเราไม่แม้แต่จะมอง แต่ก่อนนางมาซื้อเนื้อทุกสองสามวันนะ ทีไรยังให้ข้าหักกระดูกแถมให้อีก"
"พูดให้น้อยลงหน่อย" หวังต้าลี่เอ่ยเสียงหม่น
หวังจินเป่าอัดอั้น เขาใจร้อนที่สุด กำลังจะพูดอะไรอีก หญิงผู้หนึ่งถือตะกร้าผักเดินผ่านแผง ฝีเท้าชะงัก แล้วชำเลืองมาทางนี้