ยามเช้าตรู่ ฟ้ายังเพียงสางแสงอ่อน หวังจินจูยื่นมือคลำข้างกาย เตียงนอนเย็นชืดแล้ว
นางสวมเสื้อนอกลงจากเตียง ผลักประตูก็เห็นเฉินเทียนเวยกำลังนั่งยอง ๆ หน้าเรือนครัวก่อไฟ ใบหน้าน้อยถูกแสงไฟส่องจนแดงปลั่ง
“พี่เจ้าไปไหน” หวังจินจูขยี้ต้นคอ
“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่ข้าแต่ยังไม่ทันสว่างก็แบกคันศรเข้าป่าไปแล้ว” เฉินเทียนเวยเติมฟืนเข้าเตา น้ำเสียงแผ่วเบาลง “เขาบอกว่าจะลองเสี่ยงโชค ล่าสัตว์ป่ามาขอบคุณเอ้อร์หนิว”
“พี่สะใภ้ใหญ่ โทษข้าเอง หากมิใช่เพราะข้า…” มองเฉินเทียนเวยที่หมกมุ่นกับการโทษตนเอง หวังจินจูถอนหายใจ “เทียนเวย เจ้าอย่าจมอยู่กับมัน ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของคนชั่วช้า อย่าคิดมากเลย มาเถิด ช่วยพี่สะใภ้ล้างผักป่านี้”
เกรงนางจะคิดมากต่อไป หวังจินจูได้แต่ให้นางทำงานมากขึ้น เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
อาหารเช้าเพิ่งยกขึ้นโต๊ะ ประตูรั้วก็ส่งเสียง “เอี๊ยด” เปิดออก
เฉินเทียนฟางเดินเข้ามาพร้อมไอเย็นเยียบทั่วร่าง บ่าแขวนคันศรยาว มือซ้ายหิ้วไก่ป่าที่ดิ้นกระพือ มือขวากำกระต่ายป่าตัวอ้วนพี กระต่ายนั่นขนสีเทาเป็นเงา อย่างน้อยก็หนักสี่ห้าชั่ง
เฉินยายกำลังเท้าสะเอวออกมาจากเรือนโถงใหญ่ พอเห็นไก่ป่าและกระต่าย ลูกตาเป็นประกายวูบ ก้าวเร็ว ๆ เข้าไปหา ยื่นมือหมายจะหยิบ
มือของเฉินยายยังไม่ทันแตะขนกระต่าย เฉินเทียนฟางก็เบี่ยงตัวเล็กน้อย หลีกเลี่ยงไป
เขาไม่ชายตาแลเฉินยายเลย ยกไก่ป่าขึ้นสูงขึ้น “เอ้อร์หนิวเมื่อวานช่วยธุระใหญ่ ไก่ป่าตัวนี้ ข้าจะเอาไปให้บ้านเอ้อร์หนิวข้าง ๆ”
สีหน้าเฉินยายเปลี่ยนจากแดงเป็นเขียว แล้วกลายเป็นม่วง มือที่ยื่นค้างกลางอากาศสั่นเทิ้มอย่างขัดเขิน “เจ้าว่าอะไรนะ เอาให้คนอื่น เฉินเทียนฟาง เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ไก่ตัวใหญ่เบอร์นี้ ขายได้หลายเงิน เจ้าคิดจะให้ก็ให้เลยหรือ”