เฉินซิ่วเฟินก็ตะลึงงันไปเช่นกัน นางได้รับไปเพียงสิบตำลึง นึกว่าที่เหลืออีกสิบตำลึงจะมอบให้หลังจากเข้าประตูเรือนแล้ว ไม่คาดคิดว่าหยางเหล่าซานจะยัดใส่มือซูเจี๋ยต่อหน้าผู้คน
“ไป ไปเอาเงินคืนมา นั่นมันสินสอด เป็นของบ้านเรา” เฉินซูเยี่ยนกดเสียงต่ำ
เฉินซิ่วเฟินลังเลชั่วครู่ กัดฟันเบียดตัวเข้าไป กระชากม่านเกี้ยวไว้
“ซูเจี๋ย! เงินนั่นเป็นสินสอด ต้องให้แม่เก็บไว้!”
ในเกี้ยว เฉินซูเจี๋ยกำเงินไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม ไม่ปริปาก
เฉินซิ่วเฟินเอื้อมมือแย่งในมือนาง “ยัยเด็กตาย กำลังโตปีกกล้าขาแข็งหรือยังไง!”
สองแม่ลูกดึงรั้งกันอยู่ในเกี้ยว เกี้ยวสั่นไหวอย่างรุนแรง คนหามเกี้ยวเกือบยืนไม่อยู่
ชาวบ้านที่มุงดูต่างพากันงงงัน
เฉินซูเยี่ยนร้อนรนจนหน้าแดงคอแดง แต่ไม่อาจเอ่ยปาก เขาเป็นบัณฑิต สถานการณ์เช่นนี้ไม่อาจลงมือเอง
เขาหันไป สายตาตกอยู่ที่หลิวอีอี
“อีอี ไปช่วยแม่หน่อย”
หลิวอีอีเร่งเบียดเข้าไปใกล้เกี้ยว ยื่นมือไปงัดนิ้วของเฉินซูเจี๋ย
"ซูเจี๋ย เชื่อฟังหน่อย นี่เป็นสินสอด ต้องมอบให้ที่บ้าน เจ้าเป็นเด็กสาวถือเงินมากมายเช่นนี้ จะดูเป็นเช่นไร"
เฉินซูเจี๋ยไม่พูด มือทั้งสองข้างกอดห่อผ้าสีแดงไว้แนบอก ตัวหดอยู่ในมุมเกี้ยว คล้ายแมวปกป้องลูก
เฉินซิ่วเฟินอยู่คนละฝั่ง กระชากแขนนาง เล็บจิกเข้าเนื้อ ปากพร่ำว่า "ยัยเด็กตาย อับอายขายขี้หน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย! เอาเงินให้แม่ แม่เก็บไว้ให้เอง!"
เกี้ยวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง คนหามเกี้ยวสี่คนสบตากันอย่างงงงวย ไม่กล้าปล่อยมือ และไม่กล้ายก
ชาวบ้านที่มุงดูเปลี่ยนจากส่งเสียงโห่ร้องกลายเป็นกระซิบกระซาบ
"นี่แม่แท้ๆ มาแย่งสินสอดลูกสาวหรือ"
"เถ้าแก่หยางให้ต่อหน้าเด็กสาวแท้ๆ ยังจะมาแย่งอีกหรือ"