เกี้ยวดอกไม้เคลื่อนห่างออกไปไกล เศษประทัดโปรยปรายเกลื่อนพื้น อักษรมงคล ‘ซี่’ ยังคงติดอยู่บนวงกบประตู ทว่าในลานบ้านกลับเงียบงัน
หลิวอีอีถูกเฉินเทียนเวยดึงรั้งอยู่พักใหญ่ แขนเป็นรอยแดงสองรอย สะบัดมือหลุดก็ตรงเข้าใส่เฉินซูเยี่ยนทันที
สีหน้าเฉินซูเยี่ยนเย็นชืด เอ่ยวาจาไม่ออกสักคำ
หลิวอีอีไม่ลดละ “ตอนแรกตกลงกันว่ายี่สิบตำลึง มารดาเจ้ามีแค่สิบตำลึง อีกสิบตำลึงให้ไอ้เด็กนั่นเก็บใส่ถุงไปต่อหน้าธารกำนัล เจ้าคิดหาวิธีมาสิ!”
เฉินซูเยี่ยนกวาดตามองเพื่อนบ้านที่ยังไม่ทันสลายตัวในลานบ้าน สะกดเสียงต่ำ “กลับเข้าเรือนค่อยพูด”
หลิวอีอีจะยอมกลับเรือนได้อย่างไร ขึ้นเสียงสูงลั่น “จะกลับไปทำไม! เงินนางได้ไปต่อหน้าผู้คน ข้าก็พูดต่อหน้าผู้คนนี่แหละ!”
เฉินซิ่วเฟินนั่งคร่อมธรณีประตู มือเปล่าเปลือย ร่องรอยน้ำตายังไม่ทันแห้งสนิท นางพึมพำเบาๆ “โทษไอ้เด็กเวรเฉินเทียนเวยคนเดียว หากไม่ใช่มันเข้ามาวุ่นวาย เงินคงดึงกลับมาได้แล้ว”
ประโยคนี้ประหนึ่งชนวนไฟ
แววตาเฉินซูเยี่ยนค่อยๆ กวาดไปยังทิศทางของครอบครัวใหญ่
“เทียนเวยเป็นคนของครอบครัวใหญ่” น้ำเสียงเขาราบเรียบ “หากครอบครัวใหญ่ไม่ยินยอม เทียนเวยกล้าออกโรงหรือ”
หลิวอีอีรับคำทันควัน “ก็ใช่น่ะสิ! หวังจินจูแม่มารงานบ้านนั่น ต้องเป็นนางบงการแน่!”
ครอบครัวใหญ่
หวังจินจูกำลังทายาให้เฉินเทียนเวยในเรือน เด็กสาวถูกหลิวอีอีดึงกระชาก ข้อมือเป็นรอยข่วนยาว ไม่ลึก แต่มีเลือดซึมเป็นเม็ด
“พี่สะใภ้ใหญ่ เจ็บ” เฉินเทียนเวยกระตุกมือ
“ทนหน่อย” หวังจินจูใช้ผ้าฝ้ายแตะผงยาทาบลงไป “คราวหน้าจะลงมือ ต้องรักษาหน้าและมือตัวเองก่อน ใบหน้าคือหน้าตา มือคือของใช้ทำงาน ที่ไหนก็เจ็บได้ อย่าเจ็บสองที่นี้”
เฉินเทียนเวยชะงัก “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านไม่โทษที่ข้าเสือกหรือ”
“เจ้าเห็นว่าควรทำก็ทำ” หวังจินจูเก็บผงยา “แต่ทำแล้วต้องรับผลตามมาให้จงได้”
สิ้นคำพูด ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากลานบ้าน
เฉินซูเยี่ยนและหลิวอีอีเดินเคียงกันมา เฉินซิ่วเฟินตามหลังมาติดๆ