เฉินเทียนฟางวิ่งรวดเร็วราวลมพัด
ลมหวีดหวิวผ่านใบหู เขามีเพียงความคิดเดียวในใจ: ไอ้พวกสารเลว! รอให้เขาชิงตัวเฉินเทียนเวยกลับมาได้ก่อน จะต้องซัดพวกมันให้ตายคามือให้ได้
เส้นทางสู่ต้นหวยเก่าแก่ตรงปากหมู่บ้านมีเพียงเส้นเดียว เฉินเทียนฟางลัดทางลัด ครึ่งทางก็มองเห็นเกวียนเทียมล่อที่เตรียมมารับคนคันนั้นแล้ว
อู๋เหลาซานกำลังนั่งสูบยาอยู่บนคานเกวียน ข้างเกวียนมีเฉินซูเยี่ยนยืนอยู่ ในมือยังถือเชือกเส้นหนึ่ง ปลายเชือกอีกด้าน เฉินเทียนเวยถูกมัดแน่นหนา ปากถูกยัดด้วยผ้าขี้ริ้ว กำลังดิ้นรนสุดชีวิต ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ด้านข้างยังมีหลิวอีอียืนอยู่ กำลังเร่งเร้าอู๋เหลาซานให้รีบไป
"ปล่อยนางเดี๋ยวนี้!" เฉินเทียนฟางตะโกนลั่น เฉินซูเยี่ยนตกใจสะดุ้ง หันกลับมามอง เห็นเป็นเฉินเทียนฟาง ขาก็อ่อนระทวยทันที "พี่...พี่ใหญ่..."
อู๋เหลาซานเห็นท่าไม่ดี ก็วางกล้องยาเส้นลงทันที ลุกขึ้นยืน: "เป็นไง? คนนี้พวกเฉินเจ้ามอบให้ข้าด้วยความสมัครใจ เขียนชัดเจนหมึกดำบนกระดาษขาว รับเงินมัดจำไปแล้ว!"
"ใครมันรับเงินมัดจำก็ไปหาใครสิวะ!" เฉินเทียนฟางสาวเท้าก้าวเข้าไป ผลักเฉินซูเยี่ยนกระเด็นไปด้านข้างทันที เฉินซูเยี่ยนบัณฑิตไร้ประโยชน์ผู้นี้ จะทนทานแรงผลักของพรานป่าได้อย่างไร ล้มกลิ้งลงกับพื้น ส่งเสียง "โอ๊ยโอ๊ย" ร้องโอดโอยขึ้นมา
หลิวอีอีเองก็ตกใจร้องเสียงแหลม หลบไปด้านหลังเกวียนเทียมล่อ
เฉินเทียนฟางดึงผ้าขี้ริ้วออกจากปากเฉินเทียนเวยอย่างรวดเร็ว แก้มัดเชือกที่ร่างนางออก เฉินเทียนเวยร้องไห้ "แว้ก" ออกมาทันที กอดเอวเฉินเทียนฟางไว้แน่น: "พี่ใหญ่! พี่ใหญ่ ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอพวกพี่อีกแล้ว!"
เฉินเทียนฟางลูบหลังน้องสาวเบาๆ: "ไม่เป็นไรแล้ว พี่ใหญ่อยู่ที่นี่ ไม่เป็นไรแล้ว"
เวลานี้ หวังจินจูก็พาเฉินฉือและเฉินอวี้เซียงมาถึงพอดี ผู้ที่ตามมาด้วย ยังมีผู้ใหญ่บ้านเฉินเต๋อฝู และชาวบ้านจำนวนมากที่มาดูความสนุก