หลังจากเฉินเทียนเวยวิ่งออกไป ในลานบ้านก็เงียบสงัดไปชั่วขณะ
เฉินอวี้เซียงยืนอยู่ที่เดิม มือยังคงอยู่ในท่ายื่นออกไป สีหน้าเปลี่ยนจากร้อนใจกลายเป็นน้อยใจ
"เทียนฟาง เจ้าดูน้องสาวเจ้าสิ ข้าพูดกับนางดีๆ นางกลับหมุนตัววิ่งหนี ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ตั้งแต่สะใภ้เจ้าเข้าบ้านมา ใจของเทียนเวยก็ไม่เข้าข้างข้าแล้ว ข้าเป็นแม่แท้ๆ ของนาง..."
เฉินเทียนฟางไม่พูดอะไร
เฉินอวี้เซียงพร่ำบ่นต่อ "ข้าก็หวังดีกับนางมิใช่หรือ? ตระกูลหยางมีเงิน แต่งออกไปก็ไม่อดอยาก ข้าเป็นแม่จะทำร้ายนางได้อย่างไร? สะใภ้ของเจ้าที่จริงก็เป็นคนนอก นางจะดูแลเทียนเวยไปตลอดชีวิตหรือ?"
เฉินเทียนฟางก็ยังไม่พูดอะไร
เขายืนอยู่ตรงนั้น มองดูมารดาตน
เฉินอวี้เซียงพูดไปเสียงก็ค่อยๆ แผ่วลง สายตาของบุตรชายไม่ใช่สายตาดุดัน แต่ความเงียบงันเช่นนั้นกลับทำให้รู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าการถูกตวาดเสียอีก
"เทียนฟาง เจ้าก็พูดอะไรออกมาสักคำเถิด..." เสียงนางเบาหวิวดั่งเสียงยุง
ในที่สุดเฉินเทียนฟางก็เอ่ยปาก
"ท่านแม่ หยางเหล่าซานเคยทุบตีภรรยาจนตาย ท่านทราบหรือไม่?"
มุมปากของเฉินอวี้เซียงขยับ "นั่นเป็นเพียงข่าวลือ..."
"ภรรยาคนแรกตาย ภรรยาคนที่สองหนี ข้าและจินจูไปสืบในเมืองมาด้วยกันเมื่อวาน"
เฉินอวี้เซียงอ้าปาก กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
"ท่านเห็นว่าเทียนเวยยังไม่ถูกขาย ก็เลยจะผลักนางลงหลุมไฟด้วยมือตัวเอง" เสียงของเฉินเทียนฟางราบเรียบไร้คลื่น "ท่านแม่ ท่านคิดว่าตอนนี้ชีวิตสุขสบายเกินไปแล้วหรือไม่?"
"ข้าไม่ได้..."
"ท่านอยากกลับไปใช้ชีวิตแบบแต่ก่อนหรือ?" เฉินเทียนฟางขัดนางขึ้น "ทุกวันต้องลุกขึ้นมาทำกับข้าวก่อนฟ้าสาง ทำกับข้าวเสร็จก็ต้องลงนา ลงนาเสร็จก็ต้องกลับมาซักเสื้อผ้า ย่าด่าท่าน ท่านไม่กล้าปริปาก ท่านป้าสะใภ้ใช้สอยท่าน ท่านไม่กล้าโต้แย้ง ชีวิตแบบนั้นมันสบายใจใช่หรือไม่?"