“ไม่มีอะไรที่ต้องชดใช้หรอก ขาของเสี่ยวฉีคงทิ้งแผลเป็นไว้แน่ นั่นคือสิ่งที่เขาควรได้รับ พวกคุณคุยกันต่อเถอะ ฉันมีธุระ ต้องไปก่อน” พูดจบฉันก็หันหลังเดินออกไปทันที
ช่วงเวลาแสนสุขที่คู่รักหนุ่มสาวได้รักใคร่ชอบพอกันอย่างไร้กังวลเหลืออีกไม่นานแล้ว อย่างมากก็แค่ครึ่งเดือนเท่านั้น หลังจากนั้นเผยเหิงจะปรากฏตัวอย่างกร้าวแกร่ง เว่ยหลันจะกลายเป็นเหยื่อของเขา ส่วนฉีโยวหยางก็จะไม่มีโอกาสได้พูดคุยหัวเราะอย่างมีความสุขกับเว่ยหลันเช่นนี้อีก
คิดแบบนี้แล้ว เผยเหิงก็เป็นสัตว์เดรัจฉานจริง ๆ
ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันก็สั่งให้เสี่ยวหลี่แวะไปเฟิงโจวหยวน บ้านพักที่ฉันกับเผยเหิงอาศัยอยู่ด้วยกัน
เพราะถุงยาจีนที่ฉันซื้อไว้อยู่ที่นั่น ฉันอยากไปเอามา กลับบ้านพ่อแม่แล้วจะต้มกินทุกวัน พอได้กินอาหารฝีมือแม่ที่อร่อยเป็นเลิศด้วย รับรองว่าน้ำหนักเพิ่มเดือนละสิบจินแน่
ถุงยาจีนยังวางอยู่ในห้องรับแขก ดูไม่เหมือนมีใครแตะต้องเลย
เมื่อคืนเผยเหิงกลับบ้านหรือเปล่า แล้วคุยกับพานชิงชิงได้ข้อสรุปอย่างไร ฉันไม่รู้เลย
“เมื่อวานทำไมไม่ลงจากรถ” ขณะที่ฉันกำลังถือถุงยาจีนเตรียมตัวออกไป ร่างของเผยเหิงก็ปรากฏขึ้นบนบันได เขามองลงมาจากด้านบน สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
ทำไมเขาถึงอยู่บ้านอีกแล้ว? ปกติเขาจะโผล่มาสักครั้งทุกสามเดือน
เผยเหิงสวมชุดอยู่บ้านสีดำล้วน เรียบง่ายสุดขีด แต่เมื่อประกอบกับใบหน้าและรูปร่างของเขาแล้ว กลับดูมีเสน่ห์อย่างยิ่ง
“ก่อนหน้านี้ฉันก็ไม่เคยเข้าไปยุ่งกับข่าวฉาวของคุณ ไม่อยากทำลายธรรมเนียมเดิม” ฉันตอบอย่างใจเย็น