“โธ่เอ๊ย ลูกเป็นอะไรไป ต้องไปเจอเรื่องไม่เป็นธรรมจากเผยเหิงมาแน่ ๆ พรุ่งนี้แม่จะไปบ้านตระกูลเผยเพื่อทวงความยุติธรรมให้ลูก กล้ารังแกลูกสาวแม่ได้ยังไง...” แม่ตกใจ รีบขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วกอดฉันไว้
“แม่คะ เผย...เผยเหิงไม่ได้รังแกฉัน ฉันแค่ซาบซึ้งใจมากไปหน่อย แม่ดีกับฉันขนาดนี้...” ฉันกอดเอวแม่ไว้ พูดเสียงสะอื้น
เผยเหิงไม่ได้รังแกฉันจริง ๆ ทุกอย่างเป็นความคิดเข้าข้างตัวเองของฉัน เป็นสิ่งที่ฉันหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น
เขาเป็นคนเลวอย่างเปิดเผย ส่วนฉันเป็นคนโง่ที่หลงใหลเขา
แม่ตบหลังฉันเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาว แม่มีลูกสาวแค่คนเดียว ทั้งยังรู้จักฉันดีที่สุด จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าฉันเคยถูกเผยเหิงทำให้เจ็บช้ำแค่ไหน
ฉันไม่ใช่คนร้องไห้ง่าย หากในใจไม่ได้เก็บความน้อยเนื้อต่ำใจไว้มากมาย ก็คงไม่มีทางปล่อยน้ำตาออกมาหรอก
“แล้วไก่ข้าวเหนียวจะกินไหม” แม่ถาม
“กินค่ะ ฉันคิดถึงรสชาตินี้จะแย่แล้ว...” ฉันเช็ดน้ำตา ลุกจากเตียง สะอึกสะอื้นพลางคล้องแขนแม่เดินลงไปกินไก่ข้าวเหนียวชั้นล่าง
พ่อน่าจะเข้านอนไปแล้ว ในห้องอาหารจึงมีแค่ฉันกับแม่นั่งคุยกัน ไก่ข้าวเหนียวหอมมาก ฉันกินไปเกินครึ่งตัวในคราวเดียว ช่วงหลายปีมานี้ฉันกินอะไรได้น้อยมาก จู่ ๆ พอกินอย่างเอร็ดอร่อยแบบนี้ ท้องก็แน่นขึ้นมาทันที จนเกือบอาเจียน
แม่ช่วยลูบหลังให้ฉัน “ทำไมกินเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวท้องแน่นจนนอนไม่หลับหรอก”
“ฉันหิวเกินไปนี่คะ” ฉันหัวเราะแห้ง ๆ ครั้งสุดท้ายที่ได้กินอย่างสบายใจขนาดนี้คงเป็นตอนเรียนจบ ตอนนั้นฉันไปกินเลี้ยงฉลองเรียนจบกับเติ้งจิงเอ๋อร์และเพื่อน ๆ หลังเรียนจบฉันก็แต่งงานกับเผยเหิง เปิดฉากชีวิตภรรยาผู้ขมขื่น