ฉันชะงักไป ที่แท้เติ้งจิงเอ๋อร์หาหนุ่มขายบริการมาให้ฉันตั้งหลายคนหรือ?
ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ฉันจงใจเขย่งปลายเท้าเข้าไปใกล้ผู้ชายคนนั้น “งั้นก็ลองดูสิว่าฉันจะทนความเหงาไหวไหม”
พูดจบฉันก็หันหลังเดินจากไป จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้สนใจผู้ชายประเภทนี้เท่าไร โดยเฉพาะพวกที่แค่เห็นแวบแรกก็รู้ว่ามีเจตนาแอบแฝง ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่
เติ้งจิงเอ๋อร์อยู่ไม่ไกลจากด้านหลังฉัน ไม่รู้กำลังทำอะไรอยู่ พอเห็นฉันเดินกลับมา เธอก็รีบวิ่งแจ้นกลับไปนั่งที่เดิม
“ฉันคออ่อน จะกลับไปนอนแล้ว” ฉันกุมศีรษะตัวเอง ตอนนี้ก็เวียนหัวอยู่จริง ๆ ถ้าเมาหนักกว่านี้ กลับไปต้องโดนแม่ดุแน่
“ฉันก็จะกลับแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน เฮ้อ” โอวหยางเถียนลุกขึ้นตาม ฟังดูก็รู้ว่าเธอไม่ค่อยกระตือรือร้นกับงานเท่าไร
เติ้งจิงเอ๋อร์ทำปากยื่น “เพิ่งกี่โมงเอง พวกเธอกลับกันหมดแล้ว ฉันอยู่คนเดียวก็ไม่สนุกสิ ไป ๆ กลับกันเถอะ!”
เธอไปจ่ายเงิน แล้วทักทายหนุ่มหล่อพวกนั้น จากนั้นพวกเราสามคนก็ออกจากร้าน
พวกเราต่างเรียกคนขับรถมารับคนละคัน ก่อนแยกกัน เติ้งจิงเอ๋อร์ยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนโจร “อี้อี้ เธอออกมาดื่มกับหนุ่มหล่อแบบนี้ เผยเหิงที่บ้านจะหึงไหมนะ?”
“อย่าพูดถึงเขาเลย ไม่เป็นมงคล” ฉันขึ้นรถไปแล้ว จึงโบกมือให้เติ้งจิงเอ๋อร์
“ฮิ ๆ บ๊ายบาย!” ไม่รู้เธอดีใจอะไรนักหนา ถึงได้ยิ้มหน้าบานขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูของตัวเองแล้วขับออกไป
ฉันบอกให้เสี่ยวหลี่ออกรถ จากนั้นก็หลับตาพักผ่อนอยู่ที่เบาะหลัง