พูดจบฉันก็อดหาวไม่ได้ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ช่างแรงนัก ในหัวมีแต่เจ้าหนอนง่วงนอนคลานยั้วเยี้ยไปหมด
ฉันนึกว่าเผยเหิงจะปล่อยให้ฉันนอนค้างในรถเสียอีก ไม่คิดว่าพอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ฉันจะกลับมาอยู่บนเตียงของตัวเองอีกแล้ว
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาอุ้มฉันกลับเข้าห้องมานอน แนวโน้มแบบนี้ชักจะเกินไปหน่อยแล้ว
ฉันปวดหัวมาก ฝืนลุกไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า ถึงค่อยรู้สึกสบายตัวขึ้นมาบ้าง แต่ท้องกลับร้องด้วยความหิวอีกแล้ว
ฉันนึกว่าเผยเหิงไม่อยู่บ้าน เลยไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน สวมแค่ชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบาระบายอากาศได้ดี แล้วลงมาชั้นล่างเพื่อหาอะไรกิน
ลงบันไดมาได้ครึ่งทาง ฉันก็เห็นคนสองสามคนนั่งอยู่บนโซฟา พากันเงยหน้ามองฉันพร้อมกัน
เผยเหิงก็อยู่ในกลุ่มนั้น มือถือไพ่โป๊กเกอร์อยู่หลายใบ พอเห็นชุดที่ฉันใส่ สีหน้าของเขาก็ดำยิ่งกว่าก้นหม้อ
“เชี่ยเอ๊ย ห้ามดูของลับ!” ลู่ซีเฉิงกดหัวผู้ชายอีกคนลงทันที
ฉันเองก็ตกใจ รีบลนลานวิ่งขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้อง ระหว่างนั้นก็สาปส่งเผยเหิงในใจไปแปดร้อยรอบ ช่วงนี้กินยาผิดหรือโดนผีสิงกันแน่ ทำไมถึงกลับบ้านทุกสองสามวันแบบนี้?
พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วลงมาอีกครั้ง ทั้งสามคนก็เลิกเล่นไพ่แล้ว กำลังนั่งคุยกันอยู่
เผยเหิงมีเพื่อนสนิทอยู่ไม่กี่คน ฉันรู้จักทุกคน แต่ไม่ได้สนิทด้วย
คนหนึ่งคือลู่ซีเฉิง คนหนึ่งคืออวี๋อี้ฟาน และอีกคนคือฝูเจี๋ย
ล้วนเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงทั้งนั้น ในบรรดาพวกเขา อวี๋อี้ฟานแตกต่างออกไปเล็กน้อย เขาไม่ได้ไปฝึกฝนตัวเองในบริษัทของครอบครัว แต่กลับเลือกเข้าสู่วงการแพทย์