เกมนี้ชักจะยิ่งสนุกขึ้นเรื่อย ๆ ฉันยกยาจีนขึ้นมาเป่าเบา ๆ ก่อนจิบอย่างสง่างาม แต่ในวินาทีถัดมาก็ขมจนพ่นออกมาหมด
เผยเหิงกลับมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ตอนนี้กำลังยืนเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงประตู พอเห็นฉันพ่นยาจีนออกมา แววตาของเขาก็ฉายความรังเกียจอย่างชัดเจน น้ำเสียงเย็นชา “ดื่มไม่ไหวก็ไม่ต้องดื่ม”
“คุณจะมายุ่งกับฉันทำไมนักหนา?” ฉันเช็ดมุมปากให้สะอาด แต่กลับรู้สึกว่าเผยเหิงช่วงนี้แปลกไป จึงถามกลับว่า “คุณกลับมาอีกทำไม?”
เขากระชากเนกไทออก ท่าทางเรียบง่ายแต่ห้วนกระด้าง ทว่ากลับดูเท่ไม่น้อย
“ที่นี่ก็เป็นบ้านของฉันเหมือนกัน ฉันกลับมาแล้วมีปัญหาอะไร?” เผยเหิงนั่งลงตรงข้ามฉัน แล้วตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อ้อ จริงด้วย” ฉันพยักหน้า ก่อนก้มหน้าดื่มยาจีนต่อ
แต่มันขมเกินไปจริง ๆ ฉันชินกับการดื่มกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล ยังปรับตัวกับความขมแบบนี้ไม่ได้ ยายังไม่ทันไหลลงคอ ฉันก็พ่นออกมาอีกครั้ง คราวนี้พุ่งไปไกลกว่าเดิม บางส่วนกระเด็นใส่หน้าและเสื้อเชิ้ตของเผยเหิงโดยตรง
สีหน้าของเขาพลันมืดครึ้ม จ้องฉันอย่างเย็นชา
ฉันขมจนพูดไม่ออก พอเห็นหยดน้ำเกาะอยู่ตรงปลายขนตายาวงอนของเผยเหิง ก็เลยดึงกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งมาแปะบนใบหน้าเขา นี่คือมารยาทสุดท้ายที่ฉันมีให้เขาแล้ว
เผยเหิงคว้าข้อมือฉันแล้วสะบัดออกทันที ฉันชะงักไปเพราะแววตารังเกียจของเขา ความขมขื่นที่คุ้นเคยพลันเอ่อท้นขึ้นมาในใจ
“ขอโทษ ยามันขมเกินไป” ฉันพยายามรักษาความสงบ ก่อนโยนกระดาษทิชชูในมือลงพื้น
เผยเหิงไม่ตอบ เพียงลุกขึ้นเดินไปชั้นบนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า