ฉันสะดุ้ง “เป็นอะไรไป? อย่าเพิ่งร้อนใจนะ”
“เติ้งจิงเอ๋อร์กับเผยเหิงแทบจะต่อยกันแล้ว รีบมาหน่อย ฉันส่งที่อยู่ให้แล้ว เร็วเข้า เร็ว ๆ!” หลีโหยวพูดจบก็รีบวางสาย
เครื่องหมายตกใจผุดขึ้นเต็มหัวฉัน เติ้งจิงเอ๋อร์จะไปมีเรื่องกับเผยเหิงได้ยังไง? อีกอย่าง ต่อให้อารมณ์ร้ายแค่ไหน เผยเหิงก็คงไม่ถึงกับลงไม้ลงมือกับผู้หญิงหรอกมั้ง?
ฉันไม่มีเวลาคิดให้ถี่ถ้วน รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหนึ่งอย่างลวก ๆ แล้วออกจากบ้านทันที
พอไปถึงบาร์ เผยเหิงกับเติ้งจิงเอ๋อร์ก็ถูกคนห้ามปรามจนย้ายเข้าไปอยู่ในห้องส่วนตัวห้องเดียวกันแล้ว ไม่อย่างนั้น ด้วยสถานะของทั้งคู่ คงได้ขึ้นเทรนด์ค้นหาอีกแน่
พอเห็นฉันมาถึง หลีโหยวก็รีบดึงฉันไปนั่งข้างเติ้งจิงเอ๋อร์ หญิงสาวยังคงโมโห ดวงตากลมโตเขม่นใส่เผยเหิง ราวกับเขามีความแค้นที่อยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้กับเธอ
แน่นอนว่าเผยเหิงยิ่งโกรธกว่า เขานั่งอยู่อีกฝั่งด้วยสีหน้ากดดันจนบรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบ ส่วนลู่ซีเฉิงที่นั่งข้าง ๆ ทำท่าราวกับขันทีน้อยที่กำลังอกสั่นขวัญแขวน มองเผยเหิงที มองฉันที
“พี่สะใภ้ ขอโทษจริง ๆ ครับ วันนี้เพื่อนของพี่สะใภ้น่าจะเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง ที่จริงผู้หญิงพวกนั้นผมเป็นคนเรียกมาเอง ไม่เกี่ยวกับพี่เหิงเลย...” ลู่ซีเฉิงอายุน้อยกว่าเผยเหิงสี่ปี และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกฉันว่าพี่สะใภ้
“ถุย! ผู้หญิงคนนั้นแทบจะเอาหน้าอกแนบหน้าพี่เหิง ป้อนนมให้กันอยู่แล้ว แบบนี้ยังเรียกว่าไม่เกี่ยวอีกเหรอ!?” เติ้งจิงเอ๋อร์ชี้หน้าลู่ซีเฉิงแล้วตะโกนลั่น