โอกามูระ นาจินั่งอยู่ในกองบัญชาการ พลางมองรายงานการรบบนโต๊ะ สีหน้าของเขาย่ำแย่ถึงขีดสุด
“ไอ้ทานากะไร้ประโยชน์นั่น! กองพลหนึ่งกองพลหายไปทั้งกองอย่างนั้นหรือ?” เขาตบโต๊ะอย่างแรง “ยังจะพูดอะไรอีกว่าเจอศัตรูจากอนาคต เหลวไหลสิ้นดี!”
เสนาธิการกล่าวอย่างระมัดระวังว่า “ท่านผู้บัญชาการ จากคำบอกเล่าของผู้รอดชีวิต ศัตรูมีอาวุธที่พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อนจริง ๆ ครับ”
“อาวุธอะไรกันถึงมีอานุภาพขนาดนั้น?” โอกามูระ นาจิหัวเราะเยาะ “ฉันจะไปดูเองให้เห็นกับตาว่ากองทัพที่แปดลึกลับกองนี้เป็นยังไง!”
เขาระดมกำลังพลสามกองพล รวมทั้งสิ้น 45,000 นาย พร้อมรถถังและเครื่องบินอีกจำนวนมาก ในสายตาของเขา กำลังพลขนาดนี้มากพอจะกวาดล้างทั่วภาคเหนือของจีนได้แล้ว
“คราวนี้ฉันจะทำให้พวกกองโจรบ้านนอกนั่นได้รู้ว่า กองทัพจักรวรรดิที่แท้จริงแข็งแกร่งแค่ไหน!”
ในเวลาเดียวกัน อันซิ่วกำลังยุ่งอยู่ในโรงงานผลิตอาวุธอย่างมีความสุข
“เถ้าแก่ สายการผลิตรถถังของเราทดลองเดินเครื่องเสร็จแล้วครับ!” คนงานรายงานอย่างตื่นเต้น
อันซิ่วเดินเข้าไปดู รถถังทีสามสิบสี่คันใหม่เอี่ยมกำลังเคลื่อนออกจากสายประกอบอย่างช้า ๆ แม้ภายนอกจะดูไม่ต่างจากรุ่นดั้งเดิมนัก แต่ภายในถูกเธอดัดแปลงเสียใหม่แล้ว
“เพิ่มความหนาของเกราะขึ้น 30% เพิ่มอานุภาพปืนใหญ่ 50% แล้วยังติดตั้งระบบควบคุมการยิงสมัยใหม่ด้วย” เธออธิบายอย่างภาคภูมิใจ “เจ้านี่ในปี 1940 ก็คือของไร้เทียมทาน!”
หลี่อวิ๋นหลงเดินวนรอบรถถังหลายรอบ ดวงตาแทบจะเป็นประกาย “สหายอันซิ่ว พอมีเจ้าก้อนเหล็กนี่ รถถังห่วย ๆ ของพวกญี่ปุ่นก็เทียบไม่ติดแล้ว!”