สามวันต่อมา โรงงานอาวุธของอันซิ่วก็เปิดดำเนินการอย่างเป็นทางการ
หุบเขาหลังเขามีโรงงานทันสมัยผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มองจากภายนอกก็ดูธรรมดา แต่ภายในกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
“ให้ตายเถอะ! นี่คือโรงงานอาวุธในตำนานงั้นเหรอ?” เว่ยเหอซ่างเบิกตากว้าง
เครื่องจักรในโรงงานส่งเสียงครืนครั่น สายการผลิตอัตโนมัติทำงานอย่างเป็นระเบียบ ปืนไรเฟิลใหม่เอี่ยมทยอยออกจากสายพาน ก่อนถูกบรรจุหีบห่ออย่างเรียบร้อยแล้วนำไปกองไว้ในคลังสินค้า
“ผลิตปืนไรเฟิลได้ชั่วโมงละ 100 กระบอก กระสุน 10,000 นัด” อันซิ่วแนะนำอย่างภาคภูมิใจ “นี่เป็นแค่กำลังผลิตพื้นฐานเท่านั้น พอคนงานชำนาญแล้ว ผลผลิตก็เพิ่มขึ้นได้อีกเท่าตัว”
หลี่อวิ๋นหลงเดินวนรอบสายการผลิตสามรอบ ยิ่งมองก็ยิ่งตื่นเต้น “สหายอันซิ่ว มีโรงงานนี้แล้ว พวกเราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาวุธอีก!”
“ยังมีมากกว่านั้นค่ะ” อันซิ่วยิ้มอย่างมีเลศนัย “ฉันยังเตรียมผลิตรถถังด้วย”
เธอชี้ไปยังสายการผลิตอีกสายที่อยู่ลึกเข้าไปในโรงงาน “ตรงนั้นเป็นสายประกอบรถถัง สามารถผลิตรถถังที-34 รุ่นปรับปรุงได้ แม้เทคโนโลยีจะสู้รถถังหลักสมัยใหม่ไม่ได้ แต่เอาไว้รับมือศัตรูในปี 1940 ก็เหลือเฟือค่ะ”