โอกามูระ นาจิถอยร่นไปไกลถึง 30 กิโลเมตรพร้อมทหารที่เหลืออยู่ สีหน้าดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อ
「ท่านผู้บัญชาการ เราควรทำอย่างไรดีครับ」เสนาธิการถามอย่างระมัดระวัง
「จะทำอย่างไรน่ะหรือ ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าควรทำอย่างไร!」โอกามูระ นาจิโกรธจนกระทืบเท้า 「อาวุธของศัตรูเหนือขอบเขตความเข้าใจของเราไปมาก!」
เขามองรายงานความเสียหายในการรบ หัวใจเจ็บปวดราวกับเลือดกำลังหยด กองทัพที่มีทหารสี่หมื่นห้าพันนายสูญเสียกำลังพลไปกว่าหมื่นนายตั้งแต่ปะทะกันเพียงครั้งเดียว แถมยังไม่เห็นแม้แต่เงาของศัตรูด้วยซ้ำ
「รีบส่งโทรเลขไปยังกองบัญชาการใหญ่ ขอรับการสนับสนุนทางเทคนิค!」เขากัดฟันพูด 「ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแค่กองทัพที่แปดกองเดียวจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้!」
ในเวลาเดียวกัน อันซิ่วกำลังทดสอบอุปกรณ์ชุดใหม่ที่เพิ่งมาถึง
「ว้าว! ฝูงโดรนนี่เท่สุด ๆ ไปเลย!」เธอมองโดรน 20 ลำที่บินเรียงแถวเป็นระเบียบบนท้องฟ้า ตื่นเต้นราวกับเด็กน้อย
โดรนเหล่านี้ไม่ใช่เครื่องบินลาดตระเวนธรรมดา แต่เป็นโดรนโจมตี แต่ละลำบรรทุกขีปนาวุธขนาดเล็กได้ 4 ลูก ใช้โจมตีเป้าหมายภาคพื้นดินโดยเฉพาะ
「สหายอันซิ่ว เครื่องบินลำเล็กพวกนี้รบได้จริงเหรอ」หลี่อวิ๋นหลงถามอย่างกังขา
「จะรบได้หรือเปล่า ลองดูก็รู้เอง」อันซิ่วหัวเราะคิกคัก 「พอดีพวกญี่ปุ่นกำลังเลียแผลอยู่ที่นั่น ไปเติมสีสันให้พวกเขาสักหน่อยดีกว่า」
เธอบังคับฝูงโดรนให้บินเงียบ ๆ มุ่งหน้าไปยังค่ายชั่วคราวของกองทัพญี่ปุ่น
โอกามูระ นาจิกำลังประชุมวางแผนการรบอยู่ในกระโจม โดยไม่รู้เลยว่ามัจจุราชมาเยือนแล้ว