ตอนที่ 14 ผู้บัญชาการกองพลญี่ปุ่นตะลึง นี่มันอำนาจการยิงบ้าบออะไรกัน!
ตี 4 กองพลที่หนึ่งของกองทัพญี่ปุ่นเริ่มเปิดฉากโจมตี
พันเอกทานากะ ผู้บัญชาการกองพล ยืนอยู่ในรถบัญชาการ ใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป ในสายตาของเขา การโจมตีครั้งนี้ย่อมกวาดล้างกองทัพที่แปดลึกลับหน่วยนี้ได้ในคราวเดียว
“สั่งปืนใหญ่ยิงได้!” พันเอกทานากะออกคำสั่งโจมตี
ปืนใหญ่หลายสิบกระบอกเปิดฉากยิงพร้อมกัน กระสุนปืนใหญ่ตกลงบนแนวตั้งรับของกองพันอิสระราวกับห่าฝน เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ควันปืนปกคลุมไปทั่ว
“รายงานท่านผู้บัญชาการกองพล! การระดมยิงได้ผลดีครับ!” ผู้บัญชาการปืนใหญ่รายงานอย่างตื่นเต้น
พันเอกทานากะพยักหน้าอย่างพอใจ “ดีมาก สั่งทหารราบเริ่มบุกได้!”
ทหารญี่ปุ่นกว่าหมื่นนายถือดาบปลายปืน ร้องตะโกนบุกขึ้นไปยังยอดเขา ในสายตาของพวกเขา แนวตั้งรับของกองทัพที่แปดที่ถูกระดมยิงจนพรุนย่อมพังทลายไปเกือบหมดแล้ว
แต่พวกเขาคิดผิด ผิดมหันต์
อันซิ่วหลบอยู่ในหลุมหลบภัย ใช้อุปกรณ์เฝ้าระวังสังเกตสถานการณ์ในสนามรบ มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“คิดจะเอาอาวุธปี 1940 มาสู้กับฉันเหรอ ฝันไปเถอะ!”
เธอหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมา “ทุกหน่วยโปรดทราบ ศัตรูเริ่มบุกแล้ว ปฏิบัติการตอบโต้ตามแผน!”
บนยอดเขา ปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์เอ็มเจ็ดเจ็ดเจ็ดหลายกระบอกเริ่มคำราม ปืนใหญ่เหล่านี้มีระยะยิงถึง 30 กิโลเมตรและแม่นยำอย่างยิ่ง ปืนใหญ่รุ่นเก่าของกองทัพญี่ปุ่นเทียบไม่ติดเลย