“บากะ! นั่นมันอาวุธอะไรกันแน่?” ผู้บัญชาการทหารญี่ปุ่นพุ่งออกมาจากกองบัญชาการ เมื่อเห็นภาพนรกตรงหน้า เขาก็ถึงกับยืนตะลึงงัน
รถถังกว่าห้าสิบคัน ตอนนี้มีมากกว่าสิบคันกลายเป็นซากเหล็กที่กำลังลุกไหม้แล้ว เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง แสงเพลิงพวยพุ่งขึ้นฟ้า สว่างไสวไปทั่วค่ายทหาร
“รายงานครับท่าน! เราหาตำแหน่งศัตรูไม่พบ!” นายทหารญี่ปุ่นคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน เสียงสั่นเครือ
“อะไรนะ หาตำแหน่งไม่พบ?” ผู้บัญชาการตวาด “ศัตรูอยู่แถวนี้แหละ! ส่งหน่วยลาดตระเวนออกไปค้นหา!”
อันซิ่วอยู่บนเนินเขาห่างออกไปสามกิโลเมตร กำลังจิบโคล่าที่ซื้อจากระบบอย่างสบายอารมณ์ พลางชมการแสดงดอกไม้ไฟที่อยู่ไกลออกไป
“ลูกที่ห้า!” เธอกดปุ่มยิง ขีปนาวุธอีกลูกพุ่งแหวกอากาศออกไป
“ตูม!” รถถังอีกคันพังยับ
“คุณพระช่วย สนุกกว่าดูงานฉลองตรุษจีนอีก” อันซิ่วรำพึงในใจ “สีหน้าพวกญี่ปุ่นต้องเด็ดมากแน่ ๆ”
เธอยกกล้องมองกลางคืนขึ้นส่องดูปฏิกิริยาของทหารญี่ปุ่น เห็นพวกทหารวิ่งวุ่นกันราวกับแมลงวันไร้หัว บ้างก็ช่วยกันดับไฟ บ้างก็ขนย้ายกระสุน ส่วนอีกกลุ่มยิงปืนขึ้นฟ้าอย่างไร้จุดหมาย
“ลูกที่หก! ลูกที่เจ็ด!” อันซิ่วเร่งจังหวะโจมตี
ความแม่นยำของขีปนาวุธทำให้เธอเองยังตกตะลึง ทุกลูกพุ่งเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ ไม่มีลูกไหนสูญเปล่า นี่คืออานุภาพของเทคโนโลยีสมัยใหม่ เมื่ออยู่ในปี 1940 ก็เหมือนเป็นการโจมตีจากคนละมิติ
ผู้บัญชาการทหารญี่ปุ่นแทบคลุ้มคลั่งแล้ว เพียงสิบกว่านาที กองกำลังยานเกราะของเขาก็สูญเสียไปครึ่งหนึ่ง วิธีโจมตีแบบนี้เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน มันเกินกว่าความเข้าใจของเขาโดยสิ้นเชิง