“เงินหยวนสิบหมื่นเป็นรางวัลนำจับงั้นหรือ?” หลี่อวิ๋นหลงได้ยินข่าวนี้ก็ชะงักไป ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง “สหายอันซิ่ว คราวนี้เธอดังแล้วนะ!”
อันซิ่วกลอกตา “ผู้บังคับกองพัน นี่ไม่ใช่เรื่องดีสักหน่อย เงินหยวนสิบหมื่นในปี 1940 เป็นจำนวนมหาศาลพอ ๆ กับฟ้าดินเลยนะ ซื้อเมืองอำเภอได้ตั้งครึ่งเมืองเชียว”
เธอรับประกาศจับของกองทัพญี่ปุ่นที่เพิ่งยึดมาได้จากมือเว่ยเหอซ่าง บนนั้นมีข้อมูลเงินรางวัลนำจับของเธอเขียนไว้ทั้งภาษาจีนและญี่ปุ่น แม้ไม่มีรูปถ่าย แต่บรรยายรูปลักษณ์ไว้อย่างละเอียดว่าเป็นหญิงสาว เชี่ยวชาญหลายภาษา และมีช่องทางจัดหาอาวุธลึกลับ
“พวกญี่ปุ่นยกฉันเป็นผู้ต้องหาที่ทางการต้องการตัวอันดับหนึ่งแล้วสินะ” อันซิ่วยิ้มขื่น “ดูท่าระเบิดคลังอาวุธที่ไท่หยวนจะทำให้พวกมันเจ็บหนักจริง ๆ”
จ้าวกังดันแว่นขึ้น เอ่ยอย่างเป็นกังวล “สหายอันซิ่ว ตอนนี้สถานการณ์ของคุณอันตรายแล้ว เงินรางวัลนำจับตั้งสิบหมื่นหยวน คงทำให้คนจำนวนมากยอมเสี่ยงทำทุกอย่างแน่”
“กลัวอะไร?” หลี่อวิ๋นหลงไม่ใส่ใจ “กองพันอิสระของเรามีคนหลายพัน ใครกล้าแตะต้องสหายอันซิ่วแม้แต่เส้นผม ฉันจะสู้กับมันจนตัวตาย!”
อันซิ่วรู้สึกอบอุ่นในใจ แต่ก็ยังส่ายหน้า “ผู้บังคับกองพัน แค่คอยปกป้องอย่างเดียวไม่พอ การป้องกันที่ดีที่สุดคือการโจมตี”